İki ayağı üzerine doğrulmuş vahşi hayvan
Kimisi yılan,kimisi akbaba ,tilki,sırtlan..
Sözler bukalemun derisi ; değiş değiş
Zehir zemberek çoğalıyor nesl-i şeytan
Savaşmalısın her daim yaşamak için
Silahın ;makam,mevki,paran ,ve arkan
Sana baktım insan sandım
Sen nerde? insanlık nerde?
Yürürse şeytan seninle
Takılır,bulur kendini yerde
Sen nerde? insanlık nerde?
Meymenet yok siretinde .
Kendini farklı gören sen
Bir ruh bir beden değilmisin
Seni ayıran ne bizlerden
Altınla mayalanmış madenmisin
Burnun havada başın kaf dağında
Canlanıverir anılar hayal meyal
Bilmem gölgeler midir benimle oynar
Nutku tutulmuş hecelerde bir meal
Nihan olur bir yıldız gibi kayar
Kırık bir el sisli puslu penceremde
Tik taklıyor saat yanıbaşımda
Sezsizliğin korkunç kasveti
Bir takırtı tıkırtı başlıyor odamda
Kim bilir bir cin bir hayalet belki
Kaynamaya başlıyor kanım
Bilinmez nesnelerin çiziliyor izleri
Birikmemiş anılarımız var
Toparlanmamış duygular,
Hızlı gittin sen, apar topar.
Söyleyecek küfürlerim vardı,
Kaçarken sen, dilimde kaldı.
Lugata baktım, bulmak için seni
Bazı kadınlar korkaktır;
Haksızlığa susar ses çıkarmazlar,
Konuşan hemcinslerinede katlanamazlar.
Bazı kadınlar ihaneti,şiddeti,
ilgisizliği ,sevgisizliği normalleştirmiş,
Duyarlılarada kin gütmeyi kişilik haline getirmiş.
Dinerdi sancıları kalp gümbürtüsü
Yanında olsaydın belki
Bıkar anmazdı görseydi seni
Böyle yaralı solmazdı belki
Sözlerin iğne gibi batmasaydı yüreğine
Bağrı kanla dolmazdı belki
Ben sonbahar çocuğuyum
Kırılmış altın yaprakların Sararmış
Boynu bükük başakların çocuğuyum
Ben kesik başların biçilmiş bağların çocuğuyum
Sırtı dönük küskün güneşin
Ruhu daralan yalnız serkeşin çocuğuyum
Adım Diyarbekir şimdi kimi öksüz der
Kimi yetim.....
Bakmayın dediklerine bir rabbim varki
Çok Kerim..
Ben Diyarbekir...
Aşıktı tohum nebat toprağıma




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!