Menemen kokusu Şiiri - Gece Gözlü

Menemen Kokusu

Bir sabahın en sade anında başladın bana,
Tavada usulca dağılan bir düş gibi.
Domatesin kızıllığında utangaç bir sevda,
Yumurtanın sarısında saklıydı kalbin gibi.
Soğanı kavururken düşündüm seni,
Gözlerim yanmadı… alışkındı yokluğuna.
Ama içimde bir şey hâlâ taze ve diri,
Tıpkı adını fısıldayan o sıcak buğuya.
Birlikte kahvaltı edemedik belki hiç,
Aynı sofrada gülüşümüz buluşmadı.
Ama ben her menemen yaptığımda bil ki,
Bir yanım hâlâ sana doymadı.
Ekmek banarken o yarım kalan anlara,
Sessizce içimden seni çağırıyorum.
Sevda dedikleri şey buysa eğer,
Ben seni en sıradan anda yaşıyorum.
Ve anladım—
Aşk, büyük sözlerde değil bazen,
Bir menemenin buharında gizlenir.
İki kişilik kurulan hayaller,
Tek başına bile sevilir.
Bir tabak koydum yine karşına,
Boşluğuna alışamadığım o sandalyeye.
Çatalın değmedi, sesin gelmedi,
Ama ben yine iki kişilik sustum evde.
Tuzunu az mı koyardın, çok mu severdin—
Bilmediğim ayrıntılar büyüyor içimde.
Birlikte yaşayamadığımız her küçük şey,
Koca bir hasrete dönüyor birdenbire.
Ocaktan aldığım o son sıcaklıkta,
Parmak uçlarımda kaldı dokunuşun.
Sanki birazdan “yakma” diyecektin,
Ben de gülüp hafifçe kızaracaktım.
Sen hiç gelmedin o sabahlara,
Ama ben seni hep hazır bekledim.
Bir kahvaltı sofrasına sığdırdım aşkı,
Ve her lokmada biraz daha seni seçtim.
Şimdi soğuyor menemen usulca,
Tıpkı içimde bekleyen o eski his gibi.
Ama ne zaman yeniden ocağı yaksam,
Aşk… yine senden başlıyor, aynı yeri gibi.
Bir gün belki gerçekten gelirsin diye,
Masayı hiç toplamıyorum içimden.
Tabaklar yerini biliyor, bardaklar hazır,
Eksik olan sadece sen… ve söylenmeyen.
Pencereyi aralıyorum her sabah,
Belki kokusu sana ulaşır diye.
Bir menemenin buğusunda bile aradım seni,
Gelmediğin halde gelmişsin gibi diye.
Zamanla öğrendim—
Bazı sofralar hep yarım kalır,
Ne kadar tamamlamak istesen de.
Ve bazı aşklar, en sade hâliyle
En derin yerinde kalır insanın, gitse de.
Artık yakmıyorum altını aceleyle,
Bırakıyorum ağır ağır pişsin hayat.
Çünkü anladım, sevda dediğin şey
Beklemekle de güzelleşir biraz.
Ve eğer bir gün kapım çalınırsa,
Hiç sormam nerede kaldın diye.
Sadece bir tabak daha koyarım masaya,
Ve menemeni bölüşürüz sessizce.