Memnun Olacaksın Şiiri - Samim İğde

Bir ömür, kendine doğru yürü;
Yollar değişecek, ayak izleri silinecek, yürü.
İçinde kayboldukça kendine yaklaş.
Seni tanıdığına memnun olacaksın.

Bir çocuğun gözyaşı ol,
Yaşlı bir ağacın sessizliği.
İnsan olmanın yükünü omuzla.
Seni tanıdığına memnun olacaksın.

Kırıl...
Cam gibi değil, toprak gibi kırıl!
Her parçana yeni bir filiz düşsün.
Seni tanıdığına memnun olacaksın.

Anla ki en derin yalnızlık
Kendinden uzak yaşamaktır.
En büyük kavuşma ise kendi sesini duymak
Duyduğunda; seni tanıdığına memnun olacaksın.

Acı insanın ana dilidir.
Ne yaralar kapanır,
Ne özlemler diner.
Kabul et; seni tanıdığına memnun olacaksın.

Bir anne susuşunda duayı,
Bir kuşun kanadında umudu gör,
Bir yabancı gülüşünde kendini.
Seni tanıdığına memnun olacaksın.

Zaman, yüzüne çizgiler bıraksın;
Kalbine merhamet.
Kaybettiklerinden değil, kazandıklarından öğren;
Seni tanıdığına memnun olacaksın.

Dağlar aşarak değil,
Kibirden inerek büyü.
Büyü; seni tanıdığına memnun olacaksın.

Aynalara hesap verme.
Çünkü seni doğru yansıtan,
Vicdanının sessiz ışığıdır.
İdrak et; seni tanıdığına memnun olacaksın.

Birgün dünya,
Seni adınla değil,
Nefesinle uğurlayacak!
Geriye yalnızca kalbinin dokunduğu insanlar kalacak.
Emin ol; seni tanıdığına memnun olacaksın.

Ve son perde kapandığında,
Hayata tek bir cümle iliştir:
"Kendime yabancı ölmedim..."
İste, dua et; seni tanıdığına memnun olacaksın.

2 Temmuz 2026 / 05:22
Ramak Kaldı / Samim İğde