Memleket (yozgat) Sevdam - 2

Ne vakit Yozgat düşse aklıma,
Beni bir bozlak hasreti sarıverir.
Yağmurlar çiseler içimde,
Yolları iki büklüm kıvrılır gider...
Gidenler dönmez sandıkça,
Bir vefasız yel vurur Çamlığına.

Yozgat ayrı bir sevdadır.
Eski konakların çatal kapıları;
Biri benden sana,
Diğeri senden bana açılan...
Yorulduğum parke taşlı yokuşlarında
Oturup ayaklarımı dinlendirdiğim,
Kaybolup rüyalarıma karışan çocukluğum gibi.

Sen gidersin, yara kalır;
Aklın kalır,
Kokun kalır,
Sevdan kalır.
Ve hep seninle kalır Yozgat.

Sabahın kör vakti sökülen bir gurbettir Yozgat,
Türkülerin yarım kaldığı yerden başlar insan.
Şimdi kim söyler şu bozkırın türküsünü,
Kim tutar rüzgarı eteğinden?

Yozgat desen;
Bir yemeniye tutturulmuş bir uzun hava...
Ah o dertli nağmeler,
Telli duvaklı gelinler gibi
Ağır ağır geçer ömrün avlusundan.
Döner durur yürekte,
Bir ömür süren vakittir asıl hasret;
Memleket insanın içini böyle oyar işte.

Oysa memleket dediğin,
İnsanın içinde sızıdır.
Yağmurlarla yürüyen,
Rüzgârlarla yol bulan bir yolculuğun
Elvedasıdır Yozgat.