Meksen Kılınç Şiirleri - Şair Meksen Kılınç

kıvrımların hançerler kadar keskin.
gözlerin okyanuslardan daha derin.
düştükçe gamzelerindeki çukurlara,
çırpındıkça arşa çıktı bendeki yerin...

23.12.2025

Ben deli,
İçimde kırk deli daha,
Bir taş attım kuyuya,
Kaç akıllı çıkarabilir.
Kaldıysa bu zamanda,
Aklı başında...

Beni öpersen tutuşur zaman,
tutsağı olurum ihtirasın.
Dokunma bana tutamazsın kor gibi yanan tutkularımı.
Kan gibi düşerim kadehine,
sızarım dudaklarından...
bu gece de şerefine içerim arsızlığın...

Bu akıl bana zarar
Tenim gökyüzü açar
Ama kuşlar ruhumda uçar
Tüyleri tenimi yakar

Sular akar

Saçlarım,ruhum gibi darmadağın...
Ömrüme mührünü vurmuş ölüm gibi dudakların...
Gamzelerine karışmış dudakların
al al yanakların...
Besbelli gamzelerinde yatar ölüm uykusu...

Gönlüm hasta,ömrüm marazlanır
Umutlarım yasta,gönlüm de kara sevda.
Nasıl yaşarım ben böyle bir zamanda.
Hekim olsa ilaç yazamaz,
Kara yazı ile yazılmış kaderime...

Sarı saçlı mavi gözlü bir çocuktu güneşim
Gökyüzü gece olunca karanlıkta kaybettim
Gözü yaşlı çocuk gibi ağlıyordu bulutlar gökyüzünde
Yağmur az yağınca toprağa hep bu çocuktan bildim

Bazen sarı saçlı mavi gözlü bir çocuktu güneşim

Uyuduğumda geçeceğini sandığım,
Ne kadar dert varsa,
Kör vakitte Sabahına Uyandığım da,
hepsi de katar katar oldular
dizildiler boğazıma...

Beni anlamaz bu şehrin insanları
İçinde sen olmazsan
Ozanlar ezberden okuyamazlardı
En güzel sevda türkülerini
Türküler de sen yoksan…

Mavi gökyüzünü beyaza boyamış bir buluttu kalbi,
Duru duru yağmurlarda yıkanmıştı tüm güzelliği...

Meksen Kılınç 07/09/2020