Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Hasreti bir çığ gibi büyür içimde,
Özlediğime değse, değse arkadaş.
Her gün dedektif gibi başka biçimde,
İzlediğime değse, değse arkadaş.

Bir tatlı gülüşüne bin ümit verdim,

Dört mevsimin ayrı, ayrı rengini,
Özledim Türkiye’m özledim seni.
Bulamadım benzerini, dengini,
Özledim Türkiye’m özledim seni.

Akşamları esen serin yeline,

Millet’le dalga geçen bu şerefsiz adamlar,
Milletin çektiğini ne bilir, ne de anlar..
Onlar sırça köşk’lerin prensi, prenses’i;
Onların çatıları ne akar nede damlar!

Ümit yeşermiyor gönül bahçe’mde,
Divane gibiyim, deli gibiyim.
Can veriyor canım kendi pençe’mde,
Yaşamış olsam da ölü gibiyim.

Gayrı bilmiyorum hangimiz haklı,

Yıllar önce koru sönen,
Bir sevdan külü onlar.
Yurdu viraneye dönen,
Bir bağın bülbülü onlar.

Anlatmak zor o yılları,

Hakka hürmet etmesinden yorulan,
Hakikat’e mahkûm olur sonunda.
Acıyla, çileyle, dertle yoğrulan;
Zora kale gibi durur sonunda.

Kader istediği çorabı örsün,

Bin bir telaş içinde,
Geldi geçiyor ömrüm.
Her dem hercümerç’in de,
Beni seçiyor ömrüm.

Olsam da dergâhında,

Şimdi o hayli uzak yuvasından,
Kanadı kırık bir kuş gibi.
Bilmediği bir mevsimin hükümranlığında,
Benim için çırpınıyor yinede..
O küçücük kalbinde bir yudum sevgiyle,
Yolunu arıyor duyguların karamsarlığında.

Şu garip gönlümün çilesi bir gün,
Dolmadı bir türlü dolmadı hâşâ!
Kaderin elinde olmuşum sürgün,
Şanssızlık yakamı salmadı hâşâ!

Sevdimse eğer seni ak alnına hiç kimse,
Kara leke süremez, sürmemesi gerekir!
Cezası neden senin suçu ben işledimse,
Bu da kader olamaz, olmaması gerekir!

Yeter artık zorbanın, zulmün egemenliği,