Mehmet Postallı Şiirleri - Şair Mehmet P ...

Hasretinle geçti koskoca on yıl;
Bu kara toprağa gireli, anam.
Nasıl unuturum ben seni nasıl?
On senedir içim çıralı, anam.

Sensiz yaşamaya alışamadım

Has yünden dediğin döşekle, yastık
Yünleri, pıtraktan az, hanım teyze
Boşattık içini duvara astık
Düştü içimize köz, hanım teyze

Pıtrağı ayırdık harman eyledik

Sağlığın düşmanı, sinsi arkadaş
İnsana, kancayı takar sigara
Ne dert ortağıdır, ne dost, ne sırdaş
Kendi tuzağına çeker sigara

Derdi, paran ile satın alırsın

Bırakıp gittiğin o günden beri
Gözyaşımla sulanıyor topraklar
Garip bir sessizlik sardı her yeri
Çimleri örtüyor sarı yapraklar
Bırakıp gittiğin o günden beri

Gizli bir el çeker, hayat perdeni
Birkaç metrelik bez, sarar bedeni
Dostların uğurlar, mezara kadar
Hiçbir kuvvet döndüremez gideni

İster, kıyamete kadar yaşa da
Yeter ki, gözükme gözüme benim
Sevgiden mahrum ol, kal bir köşede
Artık düşüp gelme izime benim

İhaneti affedemem defol, git

İstemem, dönmesin o günler geri;
İlkbaharım kışa döndükten sonra.
Ne değişir, çıkıp gelsen Gülperi;
Gül dalına karga konduktan sonra.

Isırgan ekenler, çiçek devşirmez

Benden başkasına gidersen eğer?
Kahrolurum, elde gördükçe, gülüm.
Baş başa yaşamak, bir ömre değer;
Severim, dünyada durdukça, gülüm.

Eller düğün eder, giyer, kuşanır

Adamı görünce, kazak bir ermiş,
Hanımdan korkmadan yaşıyor sandım.
Meğer korkusundan tir tir titrermiş;
Soğuktan ötürü üşüyor sandım.

Bilmem ya, ilk günden başlamış çile

İçimde yanıyor, sönmez bir ataş
Ben, sana muhabbet duyalı, gelin
Can alıcı bir göz, hilal gibi kaş
Yazması fildişi oyalı, gelin

Nurdan cemalini gördükten beri