Mehmet İslami Şiirleri - Şair Mehmet İslami

Bülbüllerin kafesine
Biz; ÜLKÜCÜ yazacağız
Aldığı her nefesine
Biz; ÜLKÜCÜ yazacağız

Karıncanın ayağına

Berzâh-ı Âlemde boyun büktüren
Bu âcîz kuluna Sensin Âllâh’ım
Didelerden kanlı yaşı döktüren
Ebrehe filine, sensin Âllâh’ım

Zerreden küreye hükmeden Sensin

Bu davete; belâm bin baura geldi
Belinde yediler kuşağı yoktur
Besmele çekmeden meydana daldı
İblisin; mâ’ada uşağı, yoktur

Ömür bitti geze, geze vatanda

BOŞA ÖLÜRÜM

Ne yaşarsan yaşa bak akîbete
Varlığı gönderir cehl cehâlete
Kavuşmak isterse kul sâadete
Sevdasına yanan Kerem olurum

Tuzak kuran kendi düşer tuzağa
Hakka hakikate tuzak kurulmaz
Lüzum yoktur görmek iiçin uzağa
Güzel, güzel iken ayrı durulmaz

Neye lâyık kıldı ise onun ile bezemiş
Onsekizbin âlemleri mevcûdatı Yaratan
Yeryüzünde insanlığa halifemsindir demiş
Cennete girmesi için imtihanı Yaratan

Ne kadar çok sevdiğini nemâz ile bildirir

Kederin Çilenin gamın yekünü
Terkederek kâinatta kökünü
Dağın taşın almadığı yükünü
Yüklendim sırtıma taşıyorum ben

Bindokuz yüzdoksa dörtte vurdular

Namerdin üstüne rahmet yağarken
Susuzluktan çatlar gölümüz bizim
El çınarın tepesine ağarken
El atsak kırılır dalımız bizimGüzel kelimeleri behimi

Zamane de fitne gemi edinmiş

Ateş suya giremez mi?
Gemidenizde yanıyor
Su benzine benzemez mi?
Balık mı suyu tanıyor?

Kara aka ak karaya

Diyarbakırdadır Pa. Ka. Ka. yolu
Dedi mesut denen yahudi kulu
İstanbul, engara antalya, Bolu
Antakya, Adana yahudi kolu

Viyana at sürerdin cephede