Mehmet İslami Şiirleri - Şair Mehmet İslami

SANANLAR SANSIN

Bülbül değil iken gülden rayihâ
Gelmez ama kokar sananlar sansın
Eğer vermediyse Halîk karîha

Gecede gündüzünde
İSLÂM’a zehir eker
Memleketin yüzünde
Ektiği nifâk biter

Uyanda etme inât

SANDIKLARI İÇİN ALDANIYORLAR

Bire onu yedi yüzü verince
Lâdini olanlar hâr sanıyorlar
Servetinin hiç olduğun görünce
Haramilik cana kâr sanıyorlar

Müstemleke; bu ülkede yaşamak
Haz veriyor sanıyorken neylerim?
Bu dünya üç talâkla boşamak
Koz veriyor sanıyorken neylerim?

Aralanan kapıdaki kilidi

SANIYORUM SARMIYOR HAKİKATİ KOLLARI

Emniyet, devlet millet vatan ordu gülleri
Alınınca kovandan boşa çıktı elleri
Din ve ülke düşmanı cuhapa ve dalları
Kinden öfkeden aczden diken diken kılları

SANKİ TAŞ ÜSTÜNDE KELER İSLÂMİ

Domuzlar girince dana postuna
Edebi, hayâyı siler İSLÂMİ
Gizli işmar eder akrep dostuna
Zehriyle ciğeri deler İSLÂMİ

SAPI KENDİNDEN OLUNCA

Ben hedefe gidiyorum
Hedefim benden kaçıyor
Neyi yanlış ediyorum
Desen; akıl mı seçiyor?

SAPIK KANAT OĞLU DENEN KAN EMEN ERMENİ VAMPİRE İTHAF

Sen düşmansın bu devlete bu millete bu dine
Ordumu nasıl aldın zehir akan diline?
Üç yüz altmış yedinin akrebine filine
Zehir içireceğim bin beşyüzlük yılına

Doksan bin mehmedim Urusa karşı
Karlı palandöken dağının başı
İşi kurtarmak azmiyle Sarıkamışı
Aç çıplak sefere çıktı Mehmedim
Moskofa dedi ki: dahâ ölmedim

Bindokuzyüz Onbeş Onsekiz Martta
Sırtlanlar akrepler Çanakkalede
Ayakta pabuç yok mintan yok sırtta
Aç, susuz Mehmedler çanakkale

Çanaktan kaleye destan yazanlar