Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

“Kara kaşına kara gözüne aşık değil ki insanlar
Sadece bir doğru sözüne, samimiyetine bakar
Politikacılarda doğru söz, samimiyet ne arar? ”

Eskiden, krallar, padişahlar, imparatorlar varmış
Saraylarını altınlarla doldurmak için fetihler yaparlarmış

Üçüncü zamana hazırlanmalıyım
Çağımda geleceği kuşanmalıyım

Şehvet damarlarımda dolaşırken
Edebi erkân seyrüsefere çıkarken
Yalan aklımla sarmaş dolaşken

Haliyle, hayaliyle yaşar insan
Aynası eylemidir gerisi yalan
Kelimeleri arkasında saklanan
İkiyüzlülüğüdür insanın inan
Kalbinden sözünü söylemeyen
Aşikâr etmemiştir gerçeğinden

Oruç tutan dilim
Açlıkta bedenim
Ateşten kor, serinim
Dorukta dinim
Erişemez kalbim

Düşün sıcaklığında üşürken
Soğuk terler boşanıyor sırtıma
Gözlerimin derinliğinden
Hayaller fışkırırken uzaklara
Uzaklar, kızıl, bulutlu, aydınlık, kara
Kalbimden gelen duygularla

Zamanın gölgesi düştü
Mevsimler gölgeleri bölüştü

Gün topladı tasını tarağını
Devir teslim zamanı

Artık pek fazla yeşil kalmadı
Islak yollarda çamurlar vardı
Güneşin önü bulutlandı
Gece yıldızlar sayılmadı
Bir kuru soğuk geceyi sardı
Islık sesiyle havaya dolaştı

Çiğ tanesi düşer zamana, önümde idealler, özgürsün istediğini seç
Çakıl taşlarına yazılar yazıp attım denize, yazılarım bembeyaz kireç
Çok zaman oldu, her şey değişti, başımda sağa sola kıvrılan üç beş beyaz saç
Çakır keyifli anılar, sürekli beynimi zorluyor, artık kaçabilirsen kaç

Çam ağaçları vardı tepelerde, kestiler, yerine dikmediler, dağlar kıraç

Akşam vakitlerinde dolaşmak lazım, yanmamak için yakıcı güneş altında
Aklı, hayalleri dolaştıracak rüzgâr eşliğinde, küçük yavaş adımlarla
Az sonra güneş dağların arkasında kaybolacakken, ufkun kızıllıklarında
Akıp giden duyguları yaşamak gerekir, kavuşmadan gece karanlığına

Afacan olmak istiyorum hemen her yaşta, çocukça, samimi duygularımla

Eylemsiz zaman, ey insan, artık sen karabasan düşlerinde eylemini bekle
Erikler çiçek açtı, baharlar geldi, ufukların aydınlandı yalancı düşle
El verdi gönüller birbirine, zaman eğrilirken, dünya küçüldü küçüldükçe
Eğildi boyunlar, dayatılan fikirler dogmalaştıkça, ilkeler eskidikçe

Eskiler bitpazarlarına düştü, gel gör ki umutlar sanki hala eskilerde