Mehmet Çakır Şiirleri - Şair Mehmet Çakır

Söyleyin şu zalime,
Artık imana gelsin…
Yabancıyım âleme,
Dünya benim değilsin…

Yalandan da yalansın,

Dünya dedikleri, bir garip hanmış,
Yolcular perişan, yollar virane…
Bağlar darmadağın, bahçeler yanmış,
Bülbüller perişan, güller virane…

Suları kurumuş, derenin, çayın,

Ne gözümde küçülür, ne içimde büyürsün,
Hep yerinde sayarsın, düşündüğüm kadarsın…
Ne bensiz adım atar, ne benimle yürürsün,
Gururuna uyarsın, düşündüğüm kadarsın…

Günahlarına kurban eylersin sevaplarını,

Ayaklar altında yerle yeksanım,
Büyük gururumu yendi duygusuz…
Sayesinde yarım ve de noksanım,
Ben yanarken gayet şendi duygusuz…
Adı Duygu ama kendi duygusuz.

Şiir olsan mısralara sığmazsın
Yazdıkça yazasım geliyor seni
Resim olsan tablolara sığmazsın
Çizdikçe çizesim geliyor seni

Roman olsan tek kitapta kalmazsın

Bana annem gibi ağlayamazsın,
Boşuna kendini, yorma elkızı…
Beni bacım kadar anlayamazsın,
Nafile derdimi, sorma elkızı…

Tek tırnağı olamazsın annemin,

Çepeçevre kuşattılar
Burası artık son liman
Dört bir yanım beton duvar
Esaret ölümden yaman

Git gel elli metrekare

Canım gülüm iki gözüm
Bu ne işve bu ne eda
Seninle gülmüşken yüzüm
Nerden çıktı bu elveda

Sendin kalbimin sahibi

Varlığında dünya cennet olurken
Yokluğunda hayat kıyamet değil
Senle nefes alıp senle solurken
Sensiz de yaşamak keramet değil

Hiç kafana göre sev diyemezsin

İçime bir ateş düştü, kor gibi,
Özümde sen varsın, en sevgili yâr…
Başkasını görmez oldum, kör gibi,
Gözümde sen varsın, en sevgili yâr…

Firkatinle alev alev yanarım,