Mehmedim - 6 Şiiri - Züleyha Aktaş

MEHMED’İM - 6

​Kahr-ı Perişan’la vurduk mührü biz,
Vefasız akılda kalmaz hiç bir iz.
Deryalar coşsa da sarsılmaz diziz,
Sadakat burcunda ersin Mehmed’im!

​Hakk-ı Mübin deriz, dönmeyiz yoldan,
Korkumuz mu olur fanî bir kuldan?
Hercai olanlar ne anlar halden?
Vefanın sönmeyen fersin Mehmed’im!

​Azm-i Kat’i ile diktik bu direk,
Uçarı gönüle istikrar gerek.
Rüzgarla savrulan bir kuru yaprak-
Olmazsın, sen sarsılmaz dağsın Mehmed’im!

​Daldan dala konan uçarı akıl,
Yoluna dökülen o kirli çakıl.
Hercai fikirlere olma hiç kefil,
Kökü mazideki bağsın Mehmed’im!

​Modaya kapılıp aslından kopan,
Dünya metaına zevkle tapan.
Milli vakarıyla yollarını açan,
Gelecek olan o çağsın Mehmed’im!

​Bir gün orada, bir gün buradalar,
Gönlü fırtınada, hep dardalar.
Bilmezler ki asıl hangi yerdeler?
Yönünü şaşırmaz yolsun Mehmed’im!

​"Morç gitme" diyordu ecdadın sesi,
Korkutmaz bizleri ölüm gölgesi.
Hercai olanın bitmez tasası,
Huzuru getiren muştusun Mehmed’im!

​Dışı süslü ama içi boş kovan,
Döneklik ruhuyla geçiyor devran.
Sende vücut bulur en yüce unvan,
Asalet mührü o tursun Mehmed’im!

​Günübirlik dostluk, sahte gülüşler,
Ruhunu satmış o kirli görüşler.
Mehmed’im gelince biter bu düşler,
Gerçeği haykıran dilsin Mehmed’im!

​Köksüz olan ağaç çabuk devrilir,
Hercai zihniyet yere serilir.
Seninle tarihe hesap verilir,
Adaletle vuran elsin Mehmed’im!

​Mevsimlik sevdalar, geçici heves,
Hercai olanda kesilir nefes.
Ebedî davanın içinde bir ses,
Sönmeyen o kutlu nefessin Mehmed’im!

​Turan’ın aşkıyla yanar bu ocak,
Dönek akılları sarsar bu kucak.
Hercai zihniyet elbet solacak,
Gelecek olan o baharsın Mehmed’im!

​Vefasızlık sarmış dört bir yanını,
Unutmuşlar her an kutsal kanını.
Sen ki bu milletin koru canını,
Emaneti tutan zihinsin Mehmed’im!

​Kökü olmayanlar savrulur gider,
Mehmed’im gelince düşman pes eder.
Milletim bu yolda çekse de keder,
Kederi dağıtan gülüşsün Mehmed’im!

​Ahde vefa deriz, andımız budur,
Hercai olanın sonu korkudur.
İman kalesinde en büyük surdur,
Yıkılmaz bir kale, bendsin Mehmed’im!

​Yunus’un aşkıyla yanan bir yürek,
Dünyaya nizamı vermek ne gerek?
Ecdat mezarında bekler gülerek,
Vefanın sahibi sensin Mehmed’im!

​Mevlana diliyle sevgi ekeriz,
İkiyüzlü kula setler çekeriz.
Vatanın bağrına iman dökeriz,
Bereketi getiren elsin Mehmed’im!

​Batı’nın sihrine kapılan gözler,
Hercai bir kalple söylenen sözler.
Mehmed’im deryadır, onları gizler,
Özünü kaybetmez pınarsın Mehmed’im!

​Asil bir nesilsin, kökün sarsılmaz,
Seninle bu vatan asla sarsılmaz.
Destanın dillerde biter mi, yazılmaz?
Tarihe hükmeden cansın Mehmed’im!

​Nizam-ı Alem’dir çıktığın bu yol,
Hercai olma sen, davanla bir ol!
Hidayet güneşi, haktan yana dol,
Dünyaya nur saçan şemsin Mehmed’im!

​Gönül sarayımın bitmez şafağı,
Seninle dağılır küfrün bataklığı.
Şehidimin kanı, hakkın durağı,
Vakarın simgesi, özsün Mehmed’im!

​Andımız ezelden, ebede sürer,
Düşman karşımızda boynunu büker.
Hercai olanlar yollara düşer,
Yoluna kurban o canlar Mehmed’im!

​Vahdet-i vücutla buldun kemali,
Turan düşümüzün kutlu cemali.
Sen ki bu milletin sönmez hayali,
Gönül sarayımın hakanı Mehmed’im!

​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ