Mehmedim - 4 Şiiri - Züleyha Aktaş

MEHMED’İM - 4

​İttihad-ı Türk’le kuruldu bu şan,
Tek yürek, tek bilek, tek bir asil kan.
Zalime haddini bildirdi her can,
Cihanın mülkünde haksın Mehmed’im!

​Kızıl Elma derken ufka varıldı,
Turan coğrafyası bir bir sarıldı.
Hainin defteri artık dürüldü,
Güneşin doğduğu yersin Mehmed’im!

​Vahdet-i dille buldun kemali,
Sendedir ecdadın vakur cemali.
Ufuktan doğan o sönmez hayali,
Gönül sarayımın şahı Mehmed’im!

​Mazlumun ahıydı yeri sarsan ses,
Zalimin boynunda kesildi nefes.
Kırıldı o köhne, o paslı kafes,
Hürriyet mührünü, bastın Mehmed’im!

​Altay’dan Tuna’ya çekildi tuğlar,
Gözaydınlığıyla güldü bu çağlar.
Seninle açıldı kapanan bağlar,
Kardeş sofrasında, başsın Mehmed’im!

​Yesevî nefesi, ocağın közü,
Mevlâna aşkıdır, gönlünün özü.
Yunus’un dilidir, sevdanın sözü,
Gönül mülkümüzde, ersin Mehmed’im!

​Asya’nın kalbinde uyanan devsin,
Sen ki bu davanın en has evisin.
Toprağın altı da üstü de sevsin,
Şu arzın en şerefli, canısın Mehmed’im!

​Hazar’ın rüzgarı vurdu yüzüne,
Tarihin nuruyla bak her sözüne.
Düşman bakamazken senin gözüne,
Dostun yüreğinde, fersin Mehmed’im!

​Sedd-i Çin’den geçer o kutlu kervan,
Hakk’ın adaleti, sende her zaman.
Mazluma sığınak, zalime aman,
Vermeyen o kılıç, sensin Mehmed’im!

​Kafkas’ın karları eridi bir bir,
Kalmadı dillerde ne kin ne kibir.
Yıkıldı o kara, o sinsi cebir,
Baharı getiren, yelsin Mehmed’im!

​İslam’ın sancağı elinde yüksek,
Arşın kapısına dayandı ölçek.
Hayal değil evlat, bu asıl gerçek,
Kıyamın şanlı o, adısın Mehmed’im!

​Siber orduların, gökteki gözün,
Hainin bağrında, hâr olan közün.
Gelecek çağlarda, silinmez izin,
Çağın fatihisin, bil ki Mehmed’im!

​Yeryüzü titrerken adın anılır,
Zannetme ki bu can, bir gün yenilir.
Kâinat bu nura, elbet eğilir,
Hakk’ın yeryüzünde, eli Mehmed’im!

​On beş Temmuz ruhu, Turan’la birleşti,
İman o siperde, canla yerleşti.
Münafık olanlar, korkuyla eşti,
O küfür bendini, yıktın Mehmed’im!

​Türk’ün töresidir, adalet yaymak,
Mazlumun sesini, her zaman duymak.
Zulmün her izini, tarihten oymak,
Senin fıtratında, var be Mehmed’im!

​Gönül coğrafyanda, sınırlar kalktı,
Kardeşlik pınarı, gürleyip aktı.
Güneş senin için, ufkundan baktı,
Kutlu şafakların, nuru Mehmed’im!

​Bir kâğıt üstünde, çizilmez vatan,
Gönüllere mühür, vurulmaz atan.
Hainler içerden, olsa da satan,
Vahdet-i rûhunla, duy bak Mehmed’im!

​Makamın Alâ’dır, şanın mübarek,
Sana dua eder, her temiz yürek.
Zulmü bu topraktan, söküp atarak,
Cennet bahçesine, vardın Mehmed’im!

​Arş-ı Alâ’da da, okunur adın,
Şehadet şerbeti, en güzel tadın.
Vatana adanmış, o kutsal yâdın,
Tarihin kalbinde, saklı Mehmed’im!

​Nizam-ı Âlem’e, pırıl pırıl titiz,
Ahlakın mührünü, bas sen Mehmed’im!
Sen ki ecdadından, kalan o tertemiz iz,
Dünyaya nizamı, verdin Mehmed’im!

​Yedi iklim, dört bucak, Turan-ı Cihan,
Şahlanış vaktidir, yürü Mehmed’im!
Dindi mi mazlumda, sendeki figan?
Zafere koşan o, yolsun Mehmed’im!

​Hidayet güneşi, kalplere yetti,
Zulmün karanlığı, ebedî bitti.
Hakk’ın adaleti, dünyaya yetti,
Cihanın sahibi, sensin Mehmed’im!

​Vahdet-i vücutla, buldun kemali,
Sendedir ecdadın, vakur cemali.
Milletin kalbinin sönmez hayali,
Gönül sarayımın şahı Mehmed’im!

​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ