Mehmedim - 3 Şiiri - Züleyha Aktaş

MEHMED’İM - 3

​İmame-i vahdet, ufukta bir nur,
Bu kutlu yürüyüş, kalplere huzur!
Zalimin önünde dikilen o sur,
Yıkıldı bendinden, taşar Mehmed’im!

​Liva-yı adalet, Kerkük’ten Şam’a,
Yolumuz düşmesin keder ve gama.
Derman oluyoruz sızlayan yama,
Yaraları sarmaya, koş sen Mehmed’im!

​Şems-i hürriyetle, zincirler koptu,
Zulmün her sarayı yerle bir yattı.
Güneş yeniden o ufkunda battı,
Özgürlük türküsü, sen ol Mehmed’im!

​Mürşid-i kâmildir, irfan yolu bu;
İttihad-ı İslâm, iman kolu bu.
Zulmet-i beşerde, "Allah!" sesi bu,
Vahdetin mührüyle, gürle Mehmed’im!

​Derd-i derununla, selam gönderir,
Ayrılık ateşi, artık söner de erir.
Rabbim bu millete, hidayet verir,
O kutlu orduyu, kur sen Mehmed’im!

​Gaflet-i nifakla, sinsi bir pusu,
Zehirdir gençliğe, o küfür kusu.
Ekranlar ardında, vurur casusu,
Oyunu bozacak, sensin Mehmed’im!

​Vatanın namusu, liva-yı izzet,
Boğuyor zalimi, o kahri-iddet.
Tekbirle inliyor, o arz-ı millet,
Turan ufuklarda, doğ Mehmed’im!

​Bakü’den Tebriz’e, yollar açılır,
İslam’ın pınarı, gürce saçılır.
Küffarın elinden, her gün kaçılır,
Adalet sancağın, dik dur Mehmed’im!

​Feth-i mübin vakti, vakt-i beyandır,
"Allah Allah" diyen, nurlu her andır.
Zulme sessiz kalan, dilsiz şeytandır,
Cihanı sarsacak, güçsün Mehmed’im!

​Sanal mecralarda, akıl çelenler,
Evladın ruhuna, fitne ekenler,
Gelecek bağrına, hâr-ı dalalet,
İlminle karşı dur, yık be Mehmed’im!

​İslam’ın bağrına, hasret vuranlar,
Yolun ortasında, kumpas kuranlar,
Galebe çalınca, sessiz duranlar,
Adalet mizanını, kur sen Mehmed’im!

​On beş Temmuz günü, gördük düşmanı,
Dost kılıklı kurdu, bildik her anı.
Şimdi daha büyük, tut sen meydanı,
Âti-i cihanı, yaz sen Mehmed’im!

​Kadın-çocuk demez, öne atılır,
Şehadet tadına, iman katılır.
Vatan hainleri, elbet satılır,
Kıyam-ı millîyle, bil ki Mehmed’im!

​Sana dar gelirse, şu arz-ı fani,
Makamın Alâ’dır, sensin o bânî!
Şehadet şerbeti, canın cananı,
Hilkat-i nurunla, dik dur Mehmed’im!

​Bahr-ı ummanlara, o eski rüzgar,
İslam’la birleşti, oldu bize yar.
Ne bir korku kaldı, ne de eski dar,
Engin denizlere, açıl Mehmed’im!

​Birlik tespihinin, imamesi biz,
Tarihin sönmeyen, o muazzam iz.
Nizam-ı Âlem’e, pırıl pırıl titiz,
Ahlakın mührünü, bas sen Mehmed’im!

​Birlik olmayınca, dertler bitmezdi,
Kelamullah sesi, arşa gitmezdi.
Gaflet-i dalalet, asla yetmezdi,
Kıyamet gününe, dik dur Mehmed’im!

​Zalimin dünyası, yalan bir saray,
Müminin yüreği, sönmez dolunay.
Ceyş-i Muhammed’le, bilsin bu alay,
Hakk’ın adaleti, sensin Mehmed’im!

​Bir kâğıt üstünde, çizilmez vatan,
Gönüllere mühür, vurulmaz atan.
Hainler içerden, olsa da satan,
Vahdet-i rûhunla, duy bak Mehmed’im!

​Hakk’a el açınca, rahmet saçılır,
Bâb-ı saadetler, "Allah!"la açılır!
Zalimler kendine, bir nârı seçilir,
Vuslatın müjdesi, sende Mehmed’im!

​Müjdeler olsun bak, uyanış bitti,
Zulmün karanlığı, her yerden gitti.
Hidayet güneşi, kalplere yetti,
Turan'ın şanıyla, yürü Mehmed'im!

​Tertemiz nesiller, İslam mayası,
Söndü artık o kalleşlerin rüyası.
Tertemiz bir ufuk, Hakk'ın yasası,
Cihanı nurunla, boğ sen Mehmed’im!

​Sancağı eline, aldığın o an,
Nûrferah, dindi mi, sendeki figan?
Yedi iklim, dört bucak, Turan-ı Cihan,
Şahlanış vaktidir, yürü Mehmed’im!

​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ