Mehmedim - 2 Şiiri - Züleyha Aktaş

MEHMED’İM - 2

​Hicran-ı nârıdır ciğeri yakan,
Tuğyan değil evlat, vatandır bakan.
Toprağın bağrına imza bırakan,
Sessizce kıyamı bekler Mehmed’im!

​Silsile-i devlet seninle kaim,
Nöbetin uykusuz, davan da daim.
Huzurunda eğilir her türlü zalim,
Adaletin keskin kılıcı Mehmed’im!

​Mürşid-i kâmildir, askeri evlat;
Bu bağda aranmaz başka bir hilkat.
"Kimim?" diye sorma, işte bu fıtrat;
Ülkenin mihengi, taşı Mehmed’im!

​Fatih-i fethin o mutlak müjdesi,
Sendedir ecdadın o gür nefesi.
Yıkıldı küfrün o köhne kafesi,
İstanbul surunda mühür Mehmed’im!

​Yavuz-u dehrin o celalli bakışı,
Çölü dize getiren iman akışı.
Yüreğe işlenen vatan nakışı,
Hilafet sancağı sende Mehmed’im!

​Kanuni-i adlin mizanı sendedir,
Mazlumun feryadı her an bendedir.
Ruhun bu toprağa vuran bendedir,
Cihanın hükmüdür sesin Mehmed’im!

​Vuslat-ı yâr ile yola çıkansın,
Zulmün sarayını yere yıkansın.
Şehadet şerbeti içip akansın,
Gönül sarayımın şahı Mehmed’im!

​Kader-i mutlakla yazmış adını,
Almışsın şehadet, cennet tadını.
Silsen de gönlünden dünya yâdını,
Göklerin fatihi sensin Mehmed’im!

​Mukaddes-i emanet omuzda ağır,
Sana sağır dünya, her yer mi sağır?
Sen yine de hakkı, hakikat çağır,
İslamın sönmez o nûru Mehmed’im!

​Der-saadet kapın açılır elbet,
Sabrın sonu selamet, sonunda cennet.
Ecdattan mirastır bu asil haslet,
Töremiz, töremiz sensin Mehmed’im!

​Liva-i Hamd olsun sancağın adı,
Sende saklı vatan, toprak muradı.
Sussun artık zalim, bitsin feryadı,
Mazlumun sığınağı, feri Mehmed’im!

​İttihad-ı İslam kalbinde atan,
Seninle kurtulur bu koca vatan.
Görünmez ordular ardında yatan,
Bedir’in aslanı, erisin Mehmed’im!

​Zemheri-i ayda güneş doğurursun,
Vatanı aşkınla sen yoğurursun.
Kafdağı’ndan öte nida savurursun,
Zamanı aşan o sessin Mehmed’im!

​Hafız-ı vatanın öz bekçisisin,
Şu garip ümmetin son elçisisin.
Sen ki bu davanın en gerçeğisin,
Tarihin kalbisin, cansın Mehmed’im!

​Tevazu-i dille Hakk’ı anarsın,
Vatanın aşkıyla her an yanarsın.
Sen sönmez ışıksın, sönmez fınarsın,
Gönül mülkümüzün şahı Mehmed’im!

​Menzil-i maksuda varmaktır niyet,
Uğrunda verilir can ile diyet.
Sende vücut bulur asıl hürriyet,
Esaret zincirin kıran Mehmed’im!

​Güzide-i dehrin tek neferisin,
Ezelden ebede Hakk'ın erisin.
Zulmün karanlığına sen sehersin,
Şafağın müjdesi, nûru Mehmed’im!

​Peygamber-i zişan övmüş şanını,
Esirgemezsin sen asil kanını.
Veda etmişsin sen dünya yanını,
Arş'ın en şerefli kulu Mehmed’im!

​Devlet-i ebed müddet ülkünle,
Şahlanırsın yine iman mülkünle.
Titretirsin yer gök o dik bendinle,
Sarsılmaz kalesin, dimdik Mehmed’im!

​Sükût-u leylidir dertleri örten,
Görünmez ordular ardında yürüyen.
Toprağın altında bile sönmeyen,
Gönül kandilimiz, fer Mehmed’im!

​Ufuk-u atinin parlayan yüzü,
Seninle aydınlık vatanın güzü.
Milletin sinesinde en doğru sözü,
Söyleyen dillerin feri Mehmed’im!

​Nizam-ı alem davası sende,
Bir can ki saklıdır mukaddes bende.
Hainin korkusu her bir nefeste,
Adınla titretir yer gök Mehmed’im!

​Vahdet-i vücutla buldun kemali,
Sendedir ecdadın vakur cemali.
Nûrferah kalbinin sönmez hayali,
Gönül sarayımın şahı Mehmed’im!

​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ