Mehmed Sarı Şiirleri - Şair Mehmed Sarı

17

Sen çocukların anasısın ben de babası
ikimiz aynı evde oturuyoruz yalnızca
ilişkilerimizin hepsi o kadar yok dahası!

Bunu yalnızca sana yazıyorum...
Bıçak saplanmış gibi sancıyor yüreğim
sensiz zamanlarımın her saniyesinde
ve bütün günlerimin her nefesinde
sen geliyorsun gözlerimin perdesine,
İçli bir duygu yeşeriyor

BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ

Karanlığın sonu gibi
ışırdı gözlerimde hayalin
seni görmeyende açılmazdı aynım,
Yokluğun kurşun olurdu

DOĞDUĞUM YER

Bir yolculuk ettim doğduğum yere
Körelmiş duygular kalktı yürüdü
Hiç iz bulamadım bildik şeylerden
Yılları derinden hüzün bürüdü

Ateş vurup yaksan ormanlar gibi
Delik deşik etsen binbir yerinden
Sende bırakmasan hiç bir hücremi
Olmayıp kendimi alamam senden

Nefes uçup gitse gelmese geri

GECE-GÜNDÜZ

Sevgilimin özlemiyle
Yanar kalbim gece-gündüz
Ayrılık bağrımda hançer
Kanar kalbim gece-gündüz

BEN İSTERDİM Kİ

Ben isterdim ki
o hep yanımda kalsın
alıp kollarıma tanrıçamı
dolanayım köşe bucak bütün dünyayı

ÖYKÜMÜZ ÜZERİNE

Boynu birbirinden yana bükük
bir çift yürek olarak geçirdik ömrümüzü biz
kimseler bilmedi hüznümüzün altında yatan gerçeği
görmedi hic kimseler hasretin küllerini bağrımızdan

Donup kalmıştı beynim heykellere inat
belki saatlerce adının karşısında
Neden sonra ayıktım
bir külrengi boşluktu dünya,
Ve felcolmuş beden gibi hareketsizdi
düşüncelerim kafamda,

Ekmeği yapan elsin
Sevgiyi yeşerten yürek,
Ne ki gerekli yaşam için
Güneş gibi, hava gibi, su gibi
Tümünü üreten sensin…