Meğer Aradığım Benmişim

Çağırdın beni ve ben yollara koyuldum
Sana gelmek için
Kaç gece yürüdüğümü bilmiyorum.
Denizlerin köpüklerini,
Dağların karla mühürlenmiş alnını,
Yüzyılların paslı kapılarını aşarak geldim.
Ayrıldığım yerlerde
Bir yıldızın düşüşü kadar yalnız,
Bir mahkûmun duası kadar kederliydim.

Yola çıksan da gerçekten mümkün müdür?
Kime yol aldığını bilmek, bilmiyorum
Yıllarca bunu düşündüm.
Sana gelmek için aştığım yolları,
Çektiğim acıları,
Uykusuz geceleri düşündüm.
Fark ettim ki;
İnsan çoğu zaman sevdiğine değil,
Kendi hayaline doğru yürür.
Ben de öyle yürüdüm.
Yıllarca seni aradığımı sandım.
Oysa kaybettiğim kendimi arıyordum.

Şimdi geçmişe baktığımda
Birçok şeyi değiştirmek istiyorum.
Söylenmeyen sözler, kırılan kalpler
Ertelenen iyilikler, boşa harcanan anlar
Hepsi hesap sorsa da şu anki bana
Hayat geriye dönmüyor.
Bir nehir gibi akıp gidiyor
Ve insan,
Aynı suya ikinci kez giremiyor.
Meğer zaman tek yönlü akarmış
Bunu geç öğrendim, hem de çok geç...

Şimdi önümde
Uzun bir yol kalmadığını biliyorum.
Ve kalp, artık arzularıyla değil,
Hakikatle konuşmaya başlıyor.
Ben de hakikati arıyorum.
Eskisi gibi tutkuyla değil, sessizce.
Bir köylünün toprağı sürmesi gibi
Bir ihtiyarın akşam duası gibi
Gösterişsiz, sade, içten ve de yalnız

Eğer bir gün karşıma yeniden çıkarsan,
Sana aşkımdan söz etmeyeceğim.
Acılarımdan da.
Seni yargılamayacağım,
Kendimi de savunmayacağım.
Sadece teşekkür edeceğim sana
Çünkü bazı insanlar
Hayatımıza kalmak için değil,
Bizi değiştirmek için girer.
Sen de öyleydin, ben seni kaybettim.
Ama seni kaybettiğim yerde
Kendime yol almaya başladım.
Anladım ki; insanın gerçek yolculuğu,
Başkasına değil, kendine yol alabilmekmiş.