Medine Şiiri - Uğur Şemen

Medine mübarek belde, hurmalarla süslenir,
Allah’ın rahmeti orada, her köşeye bürünür.
Toprağına basınca can, bulur huzur bağrında,
Ravza’yı bağrında saklar, nur akar damarında.

O şehir ki seçilmişti, Habib’e vatan diye,
Hicret yurdu oldu Medine, sığındı iman gölgeye.
Mescid-i Nebevî’sinde, saf durur ümmetler,
Ravza’nın hürmetine dualar arşa yükselir.

Ravza-i Mutahhara var, orada yatar server,
İki cihanın sultanı, gönüllere hükmeder.
Adı anılsa titreriz, yaş dolar göz pınara,
Şefaat umut ederiz, varırız o diyara.

Ne şehirdir Medine ki, taşına toprak derler,
Sahabe izi vardır, her sokak “Allah” derler.
Gaflet uykusunda olan, orada uyanıverir,
Ravza’nın nefesiyle, ölü kalpler diriliverir.

Salat selam gönderelim, Resulullah Efendim,
Medine’nin hürmetine affeyle kusurumuzu.
Ravza’da yatan nura, hasretiz ya Nebi,
Bir kez görsek yeterdi, sönsün hasret ateşi.

Ey Medine, ey Ravza, sizsiniz aşkın merkezi,
Sensiz geçen ömre yazık, der durur her dervişi.
Gönlümüz hep oralı, beden burada kalsa da,
Ruhumuz Ravza’da gezer, her gece, her anda.

Dua edelim Mevla’ya, nasip etsin ziyaret,
Medine’ye varan kulun, döner mi mahrumiyet?
Ravza-i Mutahhara’nın gölgesinde huzur bulup,
Son nefesimiz orada olsun, Habib’e selam durup.