Mecnunca Kalmak Şiiri - Mesut Tütüncüler

Tefekküre dal sen yine,
Kalemini al sen yine,
Yaz, sözünü sal sen yine,
Kal, hep hoşça kal sen yine.

Sözün varsın, gönle aşsın.
Sen ki gönül alan kuşsun.
Şakı kuşum, gönül coşsun.
Sevda düşsün, aşkla taşsın.

Leyla’nın hiç derdi gitmez,
Aşk yolunu yürür, yetmez,
Bulsa da elini tutmaz,
Mecnunca kalmakmış niyaz.

Canından ederken feda,
Kahrı da hoştu lütfu da.
Bilebilseydin cüdada,
Vuslatı saklardı Huda.

Mesut’u dikeni batar,
Aşk kokunur, aşık tutar
Umulur ki özlem biter,
Okuyanlar seni tadar.

İçine bir anlam katar...