Mecnun'un Affı Şiiri - Alper Tunga 3

affetmediysen kıyametten önceki son Cumayım
affettiysen dünyaya atılan o ilk adımım
sebep ararsan ısırılmış bir elma
ceza ararsan sözümde durmayışım
anla ki ben aciz ve fani bir insanım.

Habil ve Kabil... ikilemlerimin ikisi de benim
kötü olan ihtimal şeytanın fısıltıları
iyi olan ihtimal ise her zaman benim.
kırık bir kalbin kaynağı; kadim duygusu yaratılışın
öyle ki temsil ediyorum. özümle hatalı bir insanlığım

Adem'in nesilleri gibi... nesil nesil giderek
hatalarımdan nasihat, güzelliğinden ilham çalıyorum
affedildikçe büyüyor benim sana hayranlığım
hatalarımla, günahlarımla medeniyet gibi geliştim.
öyle ki şahsım ve kusurları insanlık tarihi gibiyim.

başka türlü senin maneviyatına nasıl ulaşırım
kendi cezamla ben, ruhuma ilacın, şifan ile sen
bir sevindim, bir şımardım... ama sonunda eğittim
hüzünle saadetin buluşup ayrıldığı yerdeyim
çilehane sayıp kapıda, sınanmış talebe gibiyim.

nankörlük sayma hiç ben de sevgiye alıştım.
sitem vurdu son rüzgarla, içimde bütünleştirdim
sevgin minnettarlığım, saygın ise sonsuz borcum
çok şair dem vurmuş klişeden de ölenler şiir olmuş.
sen bana inan... ben; Mecnun gibiyim