Mecalim Kalmadı Şiiri - Aşık Hüsrani

Mecâlim kalmadı işve ile nazına,
Şâhım kül ettin canımı yetmez mi?
Mest oldum kaldım çeşm-i siyâhına,
Pîrim ettiğin cefâlar yetmez mi?

Islanıp aşk ile yundum oldum pâk,
Âfet gibi endam etti beni hâk.
Zulüm edip de kılma beni helâk,
Akıttığım kanlı yaşlar yetmez mi?

Bir olalım, muhabbete varalım,
Pîr olalım, dergâha yüz sürelim.
Bağlama dilimi hemhâl edelim,
Eylediğin bunca zahmet yetmez mi?

Gönlümün Allah'ı sensin gül yüzlüm,
Kıblem oldu yüzün, sana dönerim.
Dinimle imanım sensin efendim,
Kalbimi vîran ettiğin yetmez mi?

Selâmsız sedasız geçtin yanımdan,
Hiddet, fitne saçtın kara gözünden.
Mâsum cana kıymaya utanmadan,
Hâlimi perîşan ettin yetmez mi?

Âşık Hüsrânî, harap oldu gönlüm,
Boş gezer beden, çoktan öldü ruhum.
Cevr-i cefâdan usandım, kül oldum,
Kurban eyledim canımı yetmez mi?