Yaktı beni bu görünmeyen çilem.
yüreğimde közlenen bu sır.
Adı nar mı yoksa ateş mıdır?
Ne su söndürür, ne geceler geçer
İçimde yanar durur bir kor
Bilmiyorum gerçekten…
Öyle miydi?
Yoksa ben mi öyle gördüm seni?
Gözümde bir masal gibiydin,
Belki de sadece
Bana öyle göründün…
Sessizliğe gömülürüm bazen,
Dünya susar, ben susarım.
Yer değiştirir bir şeyler içimde,
Yanarım, adını koyamadığım eksiklikle.
Bakışlarım takılır bir yere durmadan,
Kıyıya uğramayan bir denizin bekçisi gibiyim;
adı haritalardan silinmiş, unutulmuş bir limanda.
Ne gelen var ne giden
bir mahkûmiyet gibi çöker sessizlik üzerime.
Zaman, çatlamış bir saat misali
Bu adla da insan gördüm
İlgimi hiç çekmemişti.
Halada çok gördüklerim
Hep bana sıradan geldi
Sevgisi adından mıdır
Adıyla özdeşleşmişti
Görmeden içime doğmuştu adın,
Kalbim isyan ederken bana,
Gelip çadır kurdun.
Adını her andığımda
Yıldızlar parladı.
Olmaz diyorum,
istediğim bir şey değil bu.
Adı yok bu duygunun;
sessizce çökmüş içime.
Kalbim bugün geniş,
gördüğümde hiç gülmesen olurmu
Halden hale giriyorum bilirsin
şirke düşmek benim en büyük korkum
Her şeyden çok seni sevsem olurmu
Ateşe düşürüp kül etin beni
Düşündüm yine bu gece…
Dünyam karardı
kalan,
yolların sessizliği ile,
İçimden bir şey geçti,
adı yoktu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!