Maziyi silemezsin Şiiri - Gece Gözlü

MAZİYİ SİLEMEZSİN

Seni mutlu etsem de
hakkın değildi belki
bende bıraktığın bu kadar acı.

Ben sana kalbimi açarken
sen kapısını yüzüme kapattın;
ben aşkı büyütmeye çalıştım,
sen içimdeki umudu eksilttin.

dönüp de
eski yerinden bakma bana.
Bazı kapılar
bir kez kapanınca
anahtarını değil,
hatırasını saklar insan.
Artık geriye dönmemelisin.

ben,
sana dönecek kadar aynı kadın değilim.
Senin yaraladığın yerler
zamanla iyileşti belki
o yaraların öğrettiği kadın
artık seni tanımıyor.

Bir gün
sen de özlersen beni,
bir şarkının en kırık yerinde
adım düşerse aklına,
sakın “keşke” deme.

ben sana
sevilmenin ne demek olduğunu
anlatmadım yalnızca;
sevilmenin kıymetini bilmeyen bir kalbin
nasıl kaybettiğini de gösterdim.

Hani derler ya,
“Birine aşk verirsen
onu kendinden bir parça yaparsın.”
Ben sana
kendimden ne çok verdim…
Sen ne yaptın?
Elinde tuttuğun o aşkı
bir gün bile incitmeden taşıyamadın.

Sonra da beni kaybetmeyi
sanki bir ayrılık sanıp geçtin.
Oysa sen
bir kadını değil,
sana bütün kalbiyle inanan
bir ömrü kaybettin.
Artık sana beddua etmiyorum.

Yalnızca hayatın
sana bir gün
beni yaşattığın yerden
dokunmasını diliyorum.
Belki o zaman anlarsın
neden sustuğumu,
neden gittiğimi,
neden bir daha
arkama bakmadığımı…

insan
kendisine yapılanı unutabilir evet
Fakat mazisini silemez.
Sen benim mazimsin.
Silmem.
artık
hayatımın devamı da değilsin.

bir gün
beni gerçekten anlarsan,
işte o gün
en büyük pişmanlığın
beni kaybetmiş olmak değil,
beni hak etmediğini
çok geç anlamış olmak olacak.