Mazideki Esma Şiiri - Can Manifesto

Aylardan bahar,
Mevsimlerden mayıs.

Günlerden bereket,
Balıklar cumartesi.

Saat hafif sıcak,
Hava akşamüstü.

Sahil keyifli,
İnsanlar temiz.

Yer dünya,
Mevki Araklı.

Manzaralı bir bankta,
Babamla bir başımayım.
Güneş ufuğa direnirken,
Telefonum titredi birden:
“Zır zır zır zır...”

Niyet hayırlı değil gibi,
Ama numara bir yerlerden tanıdık.

“Alo,” dedi. “Alo,” dedim.
Boğuktu sesi, tanıyamadım ilk başta.
İsmini söyleyince deniz dibime vardı sanki,
Deniz fenerinin ampulü patladı.
Balıklar pür dikkat, kulakları bende.

Sesinin melodisini duymayalı
Rahat yirmi sene oluyor.
Kartlaşmış zarif sesinden eser yok.

Neredeydim,
Nasıldım,
Kiminleydim...

Sorgu, merak, imtihan.
Kuruldu mazi mahkemesi.

Sanki hiç gitmemiş
O adama kaçmamış
Beni unutmamış gibiydi.

İkinci çalışta açtım bir de.
Ne aptal adamım...
Çilelerden öğütüm yok muydu hiç?

En yoksul itinam,
En felaket hatamsın.
Dedim tam kurtulacağım.

Nağmesiz ismimi ağzına aldı,
Çaresiz kaldım.
Yalanım yok.

Bir zamanlar “Emre’m” deyince,
Yere göğe sığamazdım.
Fersah fersah coşar
Cadde cadde koşardım.

Şimdi ne coşacak yaş,
Ne de koşacak baş var.
Lakin

Kanatsız kuş,
Tuzsuz çekirdek,
Lambasız ev,
Kurşunsuz tüfek de olsan,
“Gel,” dedi.

Çok akıllıyım ya,
Kandım...
Ceketimi alıp yanına vardım

Çektim sandalyeyi, oturdum.
Kekeme kalmayayım diye
dudağıma bir sigara koydum

Saçları ne kadar da yaşlanmış...
Dudakları buruş buruş.
Elleri yosun tutmuş

Ama...
Gözleri hâlâ adam eritir.

Çok şey anlattı, duymadım
Koca bir mazi perdelenmişti
Yeşil gözlerinde...

Siyah-beyaz sevişmeler
Ayrı geçen günler
Nikah masası ihanetleri
o adama yalınayak gidişi...

Kül yere düşünce topraladım,
Dağılan düşüncemi

İki çocuğu varmış
Kocası şehit olmuş,
Hâlâ beni istiyormuş.

“Bırak Allah’ını seversen,
Ömürden ne kaldı
Sevgimi kim çaldı "Esma?” dedim.

“Bir ben eksildim,
Bir sen çoğaldın...” dedi.