Mayıs Yağmuru Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Mayıs yağmurları yıkıyor Yirmiyedi Evler yokuşunu…
Ağır ağır yürüyorum; sanki benimle birlikte bu şehir de yoruluyor, susuyor, eskiyor.
Yağmur yağarken daha çok seviyorum burayı. Çünkü yağmur, insanların sakladığı ne varsa ortaya çıkarıyor. Kaldırımların kirini, göğün pasını, insanın içindeki kırgınlığı…

Başımı çevirip birkaç sokak aşağı bakıyorum.
Seninle kurduğum bütün hayalleri, çamurla birlikte akıp giden yağmur suyuna bırakıyorum.
Bir süre izliyorum…
Sonra fark ediyorum ki seni, o bulanık sudan ayırmak artık mümkün değil.
Bir insan bu kadar değişebilir mi diye düşünüyorum.
Bir zamanlar kalbimde en temiz yere koyduğum birinin, bugün yağmurun sürüklediği bir gölgeye dönüşmesine şaşırıyorum.

Oysa bir sabah vaktiydi…
Bu şehrin sokaklarında ilk kez yürürken içimde taşıdığım heyecan hâlâ aklımda.
İnsan, bir zamanlar kalbini hızlandıran birinin, gün gelip içindeki bütün mevsimleri sele vermesine nasıl inanır?

Tam o anda Nurullah Genç düşüyor aklıma.
Şairin dizeleri yağmurun sesine karışıyor:

“Şemsiye taşımak istemiyorum
Islanmak daha güzelmiş
Yitik kalbini arayan
Bir şairin gözyaşlarıyla
Yaktım sana dair isteklerimi
Tutunmayacağım bulutlarına
Avuçlamayacak yıldızlarını
Gökkuşağına dokunmayacağım
Ben bir samanyolu bedevisiyim artık.”

Ve anlıyorum…
Bazı insanlar gitmez aslında; sadece içindeki rengini kaybeder.
Bazı vedalar bağırarak değil, yağmur altında sessizce yürürken olur.
İnsan en çok da, bir zamanlar anlam yüklediği şeylerin sıradanlaşmasına üzülür.

Bu gece Mayıs yağmuru sadece şehri değil, içimde kalan son ihtimali de yıkayıp götürüyor.