Mayınlar Döşeli Yürek Şiiri - Zafer Unsal 2

İçine mayınlar döşedim ben bir yüreğin,
Dışına dikenli teller çektim kimse girmesin. diye,
Duvarlar ördüm yüksek, aşılmaz ve kalın,
İçini benden başka kimse görmesin diye...

Kimsesizler mezarlığı gibi içim benim,
Selasız , namazsız ve yıkamadan ,
Kefensiz gömdüklerim var benim bu yüreğe,
Kendi kirleri ile , arkalarından bir fatiha bile okumadan

Her köşesi faili meçhul bir cinayet ile dolu içimin.
Onun için emanet gibi duruyor yüzümdeki gülümseme,
Onun için taşırım bu yorgun, bu hüzünlü halimi.
Ve boşluğa bakıyor gibi, manasız bu bakışlarım...

Bu yüreği bir mezar olsun diye taşımadım ben.
Bastığım her yerde patlamaya hazır hatıralar ile dolu,
Göğsümün tam ortasında dipsiz, karanlık bir mezarlık...
Mahşer günü uyanıp, hesaplaşmayı bekleyen ölüler ile dolu...