Mayınlar Döşeli Yürek Şiiri - Zafer Unsal 2

İçine mayınlar döşedim ben bir yüreğin,
Dışına dikenli teller çektim kimse girmesin.
Duvarlar ördüm yüksek, aşılmaz ve kalın,
İçini benden başka kimse görmesin diye...

Diri diri gömdüklerim var benim bu yüreğe,
Ne bir selalarını okuttum arkalarından ne de namazlarını kıldırdım,
Başucunda bir taş bile diktirmedim ben,
İsimleri, hatıraları ile beraber gömüldü hepsi birer birer...

Kimsesizler mezarlığı gibi şimdi içim benim,
Her köşede faili meçhul bir cinayet gizli içimde.
Onun için emanet gibi duruyor yüzümdeki gülümseme,
Onun için taşırım bu yorgun, bu hüzünlü halimi.
Ve boşluğa bakıyor gibi, manasız bu bakışlarım...

Çünkü içimde çarpışan ağır bir geçmiş var.
Bastığım her yerde patlamaya hazır hatıralar ile dolu,
Göğsümün tam ortasında dipsiz, karanlık bir mezarlık...
Mahşer günü uyanıp, hesaplaşmayı bekleyen ölüler ile dolu...