Maskesiz Şiiri - Seyrani Göl

Çıplak kaldık
kendi hakikatimizin önünde.
Ben en çok
kendime yakalandım o an.

Başkalarının günahlarını
ışığa çıkarırken
kendi karanlığımı
hangi cebimde taşıdığımı gördüm.

Meğer insan,
başkasını suçlarken
kendine bir mazeret ararmış;
vicdanının önüne
ince bir perde gibi.

Benim de vardı
iyi niyet kılığına soktuğum
küçük kaçışlarım.
Susmalarım vardı;
söylersem kendimi
inkâr edeceğim sözler.

Sonra anladım:
İnsan bazen yalan söylemez kendine;
gerçeğin yalnızca
işine gelen kısmına inanırmış.

O zaman aynaya değil,
içimdeki karanlığın yüzüne baktım.
Ve gördüm:
karanlık, ışığın yokluğu değil,
insanın kendinden saklandığı yermiş.
S.GÖL