Martılar Geçerken Şiiri - Seyrani Göl

sabah olmaya yakındı
göğün rengi yavaş yavaş inceliyordu
çatıların üstünde biriken gece
parmak uçlarında çekiliyordu şehirden

önümde soğumuş bir çay
cam kenarında oturuyordum yine
sokaktan ara sıra
yalnız adımlar geçiyordu

martılar geçti sonra
alçaktan
sanki denizi özlemiş balıkçılar gibi
kanat sesleri karıştı rüzgâra
bir an
içimde eski bir yaz kıpırdadı

çocukluğumu düşündüm
açık pencereleri
güneşte unutulmuş karpuz kokusunu
annemin uzaktan çağırışını

insan bazı anıları
ne kadar uzağa giderse gitsin
ayakkabısına giren bir çakıl taşı gibi
İçinde taşıyor

bir sigara yaktı karşı masadaki adam
duman ağır ağır yükseldi
geceye benzeyen şeyler vardı yüzünde

konuşmadık
ama aynı yorgunluğu biliyorduk belki
çünkü bazı insanlar
hayatı sessiz yaşamaktan yoruluyorlar

martılar yeniden geçti göğün içinden
sabah biraz daha büyüdü
camdaki yansımama baktım uzun süre
güz mevsimi gelmiş bir yüz gibi duruyordum

dışarıda rüzgâr vardı
içimde eski günler
ve şehir
hiç uyumamış gibi devam ediyordu
S.GÖL