Manas Mergen Şiirleri - Şair Manas Mergen

İnsan kendini kaybedecek kadar sevmemeliymiş, öğrendim.
Şimdi gel yada gelme, sen bilirsin...
O eski ben yok artık.
Kendimi kaybedecek kadar sevmeyi unuturum, demiyorum.
Ama bundan sonra, kimseyi kaybetmekten korkacak kadar sevmem, BİLİYORUMDMK.
Oysa ben, sadece kendimi değil, herşeyimi kaybedecek kadar severim.

Pıtırcık

Ölümün rengi nedir
Pıtırcık
Ayrılık kaç adım
Ecel kimi beklemekte

EMANETİNİ AL DA GİT

dur bir dakika
zulada sakladığım son emaneti de al
al da öyle git

EROS'UN OKU

Ne zaman ki kuytu bir köşede
sessiz sedasız
kendine sığınmış bir halde bulursun beni
işte o an

ERTEN ANA

Ve bu sene de, Erten anayı ziyaret ettim.

Her ziyaretimde, mezar taşının önünde durup, soğuk mermerin üzerine kazınmış satırlara uzun uzun bakıp, sindire sindire yazılanları okudum.

Fahişe Yalnızlıklar

ah bu fahişe yalnızlıklar yok mu
fahişe yalnızlıklar
öyle bir sırnaşıyor ki
sadık bir köpek gibi

GİDENLER VE KALANLAR

Böyle olur
gidenin ardından
birileri boyun büker
için için ağlar kimseler görmez

GÖÇMEN KUŞLAR

Uzak dur istemem
hele nikotin kokan dudaklarını öperek sevişmek öyle mi
asla
baykuşlar bile tünemezken tenine

Beni üzen şey tökezleyip düşmem değil.
Dağ sanarak yaslandığım insanın, içi çürümüş bir ağaç kovuğu gibi olmasıdır!..
Efkan ÖTGÜN

Annenden haber var desem, ben söyledim diye umursamayacaksın!