Erten Ana Şiiri - Manas Mergen

ERTEN ANA

Ve bu sene de, Erten anayı ziyaret ettim.

Her ziyaretimde, mezar taşının önünde durup, soğuk mermerin üzerine kazınmış satırlara uzun uzun bakıp, sindire sindire yazılanları okudum.

Bu seneki ziyaretim de de öyle oldu.

"Ailem masum.
Üç yavrum masum.
Ben masum.
Emellerimi, ideallerimi gerçekleştiremeden öldüm!
Geride kalanlara elveda."

Erten M.
03.08.1952 – 05.02.1975

Bu sözler, ölümünden önce bıraktığı son vasiyetiydi.

Vasiyeti yerine getirilmiş, mezat taşına;
"Ailem masum.
Üç yavrum masum.
Ben masum.
Emellerimi, ideallerimi gerçekleştiremeden öldüm!
Geride kalanlara elveda." Yazılmıştı.

Ama uzun yıllar boyu çocukları dahil mezarına kimse uğramamıştı.

Mermerin üzerindeki harfler sessizdi ama anlattıkları büyük bir acının yankısı gibi, kulaklarımı çınlatıyordu.

Erten ana henüz yirmi üç yaşını bile tamamlayamamış genç bir anneydi. Ölüm yolculuğuna çıkarken kendisini değil, geride bırakacağı üç küçücük evladını düşünmüştü. Yüreğinde onların kokusu, gözlerinde onların yüzleri vardı.

Belki son nefesinde onların adlarını fısıldamıştı. Belki de onları bir daha göremeyeceğini bilmenin tarifsiz acısıyla gözlerini hayata kapamıştı.

Ardında bıraktığı talihsiz eşini, yarım kalan hayallerini ve gerçekleşemeyen ideallerini de düşünmüş olmalıydı.

Şimdi mezar taşındaki birkaç satır, bir ömrün bütün hikâyesini anlatıyordu. Benim için hiçbir hikâye bu kadar etkili olamazdı.

Rüzgâr mezarlığın servileri arasında dolaşırken, mermerin üzerindeki sözler sanki yeniden canlanıyordu.

"Üç yavrum masum..."

İnsan, o satırları okurken ölümün değil, yarım kalmış bir hayatın acısını içinde hissediyor. Çünkü bazı mezar taşları yalnızca ölen kişinin adını ve ölüm tarihini değil, ölenin ardında bıraktığı büyük bir hüznü de taşır. Erten M.'nun mezarı da işte böyle bir sessiz çığlığın taşlaşmış hâliydi.

Mezarın bakımını yaptım, çicekleri suladım, Fatiha okudum ve bir sonraki görüş gününe kadar diyerek vedalaştım.