Maison Margiela Şiiri - Cem Erdemir

bir çay aldım
çok düşündüğüm için soğudu
düşünmemeye başladım
sebebi o kadar basitti
iç sesimle çarpınca küsüratlı çıkıyor
kaybettiklerim
kazandıklarımın yanında değil
kazandıklarım da kaybettiklerimin yanında değil
yine de varlar
hayatın neşesi gibi
kaybetmemek için neleri kaybettiğim
her neyse
masanın üzerinde unutulmuş bir fiş
günlerdir cebimde taşıdığım bir akşam
numarası silinmiş bir formun en alt satırında yaşıyor sanki
kimse okumuyor belki bu yüzden hâlâ orda
vitrinlerde duran mankenlerin yüzü yok
benimse yüzüm var ama bazen kullanmıyorum
çayın üzerinde ince bir zar oluşmuş
zamanın en küçük başarısı bu: bekleyen her şeyi kendine benzetmek
dışarıda birileri gülüyor
sesleri eski bir ceketin astarına dikilmiş etiket gibi
rahatsız etmiyor ama tenime değiyor
eve dönüyorum sonra
anahtarı çevirmeden önce kapının önünde birkaç saniye duruyorum
bazı hayatlar içeri girmeden de sürüyor
bazı yalnızlıklar
tam üstüne oturan bir ceket gibi
ilk başta yabancı geliyor
sonra senin ölçün oluyor
sonra
senin ölçün oluyor.
ve bir gün fark ediyorsun
aynaya bakarken gördüğün kişiyle
aynı fikirde değilsin artık
o daha çok kalmak istiyor
sen biraz gitmek
askıda duran gömlekler
kimsenin seçmediği kelimeler gibi omuzlarından sessizce sarkıyor
bir zamanlar çok önemli olan şeyler
şimdi çekmecenin arkasına kaçmış bozuk paralar
ara sıra ses çıkarıyorlar yalnızca
gece olunca
buzdolabının uğultusu evin en çalışkan canlısı oluyor
ben
hangi hatıranın elektrik harcadığını hesaplamaya çalışıyorum
başaramıyorum
zaten bazı matematikler çözülmek için değil
insanı biraz daha oyalamak için var
fazla samimi değil
ama kötü niyetli de değil
çay yeniden sıcak
kalbim yeniden acemi
ve dünya
üzerinde fiyat etiketi unutulmuş bir tişört gibi
biraz pahalı
biraz gereksiz
ama yine de
taşırılmış çoğu zaman
allahım,
eğer mümkünse
yarın sabah dünyayı çözmüş biri olarak değil
sadece
çayını sıcakken içebilen biri olarak uyanayım
Uyku.