Mahsun Doğan Şiirleri - Şair Mahsun Doğan

Nedir ölüm söyle bana üstad
Kefene sarılmak mı
Sevdiğine sarılamamak mı

Gözlerinde gözlerimi gördüğüm gün
Gözlerimin ne kadar derin olduğunu anladım
Ellerinde ellerimi gördüğüm gün
Ellerimin ne kadar açık kaldığını anladım
Kalbinde kalbimi gördüğüm gün
Kalbimin ne kadar büyük olduğunu anladım

Ben ait olduğumu sandığım yerin
Kiralik olduğunu öğrendim
Ben Paranin gücü altinda ezildim
İşte o gün en pahali zehri içtim

Her geçen gün büyüyen insanın içinde
Her geçen gün insanlık küçüldü
Zenginin sofrasında emek yendi
Yoksul ellere sadece gökyüzü kaldı
Arş delindi , arz utancından sustu

Yaşamak ağır geliyor üstad
Bana umudu öğreten insan
Umudu kursağında yutkundu
Bana uyumayı öğreten insan
Gece üçte küllüğü doldurdu
Bana dostluğu öğreten insan

Bir başkasına güldüğünü gördüm
Artık gülerken acıyor dudaklarım

Her zaman yaralar kanamaz
Bazen de yarınlar kanar
Ne dikiş tutar ne yara bandı
Ne acısı biter ne de ardı arkası

Seç birini kor tanem
Unutarak yaşamak mı
Yaşayarak unutmak mı

Ben yapamadım
Unutsam yaşayamam

Hasret sağırdı
Can çekişmelerin hiçbirini duyamadı
Umut dilsizdi
Bir gün geleceğim diyemedi
Hayaller kördü
Gerçekleri göremedi

Artık gelsen de bir şey değişmez ki
Sen gözümün önünde öldürdün kendini
Seni gömmek zorunda bıraktın beni
Toprak bilsin gayrı senin kıymetini

Nedametle de olsa Adımı anma