Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

yüce tanrım ne de güzel yaratmış
dal yeşil gül pembe göl masmavi
her bedene bir de güzel ruh katmış
daha da güzeli gönülde sevi

nasıl da yakışır bir gönle sevgi

Sevin sevilin erenler
Dört kitabın manası
Yoldan mı çıkmış ki dinler
Kimsenin yok inanası

Sözde Allah derdin bana

Yoldaş yoksa yolcu deli divane
Yoldaş ile yolcu yorulmaz imiş
Seven sever ama sanki pervane
Sarmaýınca gönül durulmaz imiş

Aşk ile erirmiş dağların karı

YOL DEDİĞİN AŞKLA AKIP GİTMELİ

Yol dediğin aşkla akıp gitmeli
İnsanı yoran yol ne işe yarar
Dal dediğin gülün gülün tütmeli
Gönülde bitmeyen gül ne işe yarar

YOL DÜŞKÜNÜ LAİN ARTTI

Elin borusunu çalan
Halk düşmanı hain arttı
Hainlikten ödül alan
Yol düşkünü lain arttı

bencilliğim hırsım egom gururum
önüme durma da hakka gideyim
ah ki ezberlerim önyargılarım
yolumdan çekil de aşka gideyim
gönül bahçesinde köşke gideyim

YOLUMU KESTİ DE BİR TÜRKMEN KIZI

Yolumu kesti de bir Türkmen kızı
Göç göç olup katarlanmış devesi
Gülüşü yaylanın baharı yazı
Ova bayır çiçek olmuş hevesi

Ben gelirim sen yolüstü uğrarsın
Ah gözüm görse de gönlüm görmese
Hatırımı dil ucuyla sorarsın
Dil söyler de gönül duyar ne ise

Zoruma giden şeyler var hayatta

Gönül feryat eder nazlı yâr duymaz
Dil verin erenler dil verin bana
Dünyanın işleri gitmeye koymaz
Yol verin erenler yol verin bana

Nere dönsek ya uçurum ya duvar

Öyle yorgunum ki âşık olmaktan
Gönlüme bir ateş koydun da gittin
Aşktır bu ne senin ne benim hatam
Benliğimi benden soydun da gittin

Bir hasret şarķısı daim içimde