Bizim Mahallenin Sabahı Şiiri - Seyrani Göl

Birazdan mahallenin istifçisi
akşamdan çöpe atılanları toplayacak.
Ardından birkaç perde aralanacak,
uykuyla dünya arasında kalmış yüzler
mahmur gözlerle sokağa bakacak.

Bir teyze çıkacak sonra,
terliği topuklarına vura vura,
eli böğründe, omuzlarında dünya meşakkati.
Daha güneş tam yükselmeden
fırının yolunu tutacak

Binalardan tıpır tıpır dökülecek insanlar,
kimi aceleyle düğme ilikleyecek,
kimi otobüse yetişecek nefes nefese.
musluklarda çınlayan sabah serinliği.
Demliklerden yükselen buhar yüzleri güldürecek.

Bir bakkal dükkanının kapısını açacak ağırdan,
eski radyosundan ince bir türkü sızacak sokağa.
Çay ocağında ilk bardaklar dizilecek,
simitçinin sesi bölünecek apartman aralarına.

Köpekler yol kenarlarına sere serpe uzanacak.
Kaldırımlarda kediler dolaşacak
geceden kalma sessizliği koklayarak.
Bir çocuk annesinin elinden kurtulup
neşeyle su birikintisine basacak.
annesi ardından kızacak gibi yapıp
gülümsemeyi saklayamayacak.

Öğrenci servisleri bir bir toplayacak talebeleri,
saçlarında sabah güneşi,
ellerinde kalem,
çantalarında yarım kalmış hayaller.
Cam kenarlarına yaslanan yüzlerde
uykuyla karışık bir umut olacak.

Bir apartman dairesinden
yanık tost kokusu yükselecek ansızın,
bir baba telaşla kravatını ararken
çocuk ayakkabısının bağını çözecek yeniden.
Saatler aceleyle ilerleyecek duvarlarda,
kahvaltılar yarım bırakılacak aniden.

Mahallenin berberi dükkânın önüne
plastik sandalyeleri dizerken
ilk çayını üfleye üfleye içecek.
Gazete bayiinin önünde
manşetlere eğilecek emekliler
aynı meseleleri konuşacaklar derinden.

Bir minibüs geçecek korna çala çala,
ardından egzoz kokusu kalacak biraz.
Pencereden sarkan çamaşırlar
hafif rüzgârla salınacak,
bir kadın balkon demirine yaslanıp
uzun uzun gelen gidene bakacak.

Köşe başında süslü sarışın bir kadın
ince topuklarıyla kaldırıma ritim tutacak.
Omzundan düşen saçlarını düzelterek
yoldan geçen arabalara dalgınca bakacak.

Bir taksi yanaşacak sonra ağır ağır,
kapısı, kısa bir sessizlikle açılacak.
Kadın sabahın içine karışıp
gölge gibi gözden kaybolacak.

İstifçi dönüş yolunda
bulduğu birkaç plastiği,
sapı kırık bir sandalyeyi,
paslı birkaç demiri dizerken arabasına
içinden sessizce hesap yapacak.
Bugün eve eli biraz daha dolu dönecek,
belli belirsiz bir sevinçle yürüyecek.

Kaldırımlarda yürüyen insanlar
aynı göğe bakıp başka başka düşünceler taşıyacak.
Birinin cebinde ilk maaş heyecanı,
birinin aklında yetişecek bir mesai,
bir başkasında sadece günü çıkarma telaşı…
Ama hepsi,
yeni bir günün hareketine karışıp
şehrin içine akacak yavaş yavaş.

Bir cam açılacak yukarı katlardan,
saksılara su dökülecek usulca.
Islanan toprağın kokusu
karışacak sabah serinliğine.
Bir güvercin konacak elektrik tellerine,
mahalle kendi sesini bulacak yeniden.

Köşe başındaki tamirci
yağlı elleriyle kepengi kaldıracak,
çırak elinde bezle dükkânın önünü silecek.
Uzaktan bir okul zili duyulacak,
bir kadın pazara yetişmeye çalışacak,
sabah artık iyice büyüyecek sokaklarda.

Sonra güneş iyice yükselecek
apartman boşluklarına.
Sabahın mahmurluğu çekilecek yavaşça,
yerini kalabalığa bırakacak.
Dükkanlar tamamen açılmış,
sokak artık kendine gelmiş olacak.

Ve her gün olduğu gibi
kimse fark etmeyecek belki,
aynı sabahın içinde
küçük hayatların sessizce çoğaldığını.
Bizim mahalle,
yine kendi kalbiyle atacak.
S.GÖL