Lisera Çiftliği Şiiri - Kenan Uluşahin

Bir ömür tebeşir tozuyla yoğrulmuş ellerim,
Sınıflarda büyüyen nice umut, nice yarın…
Yılların sabrı, sessizce birikti kalbimde,
Ve bir gün toprağa dönüştü hayalim.

Çamlıhemşin’in serin nefesinde,
Çat Vadisi’nin yeşil düşlerinde,
Şelalelerin sesiyle konuşan bir yer buldum,
Adını kalbimden koydum: LiSeRa.

Tahtadan, taştan ama en çok sevgiden,
Her köşesi alın teri, her duvarı emek…
Bir çatı yaptım gökyüzüne komşu,
Altına huzuru, üstüne hayalleri serdim.

Bu toprak sadece bir yer değil artık,
Bir babanın sessiz duası,
Bir öğretmenin son dersi,
Bir ailenin yarına uzanan köprüsü.

Kızlarım…
Adınız rüzgârla dolaşsın bu vadide,
Gülüşünüz yankılansın şelalelere.
Ben olmasam da bir gün,
Bu ev sizi sarıp sarmalasın.

Dilerim ki bir gün,
Kendi çocuklarınız koşsun bu çimenlerde,
Aynı gökyüzüne bakıp aynı huzuru bulsun.
Ve LiSeRa,
Sadece bir çiftlik değil,
Nesilden nesile akan bir sevgi olsun. 🌿