Leyla İnan Şiirleri - Şair Leyla İnan

Zaman nasıl da akmış hiç farkında değilim
Her şeyde son var diye, düşlerime sarıldım.
Neden durup dururken hep hüzüne eğilim?
Her yerde sen var diye, düşlerime sarıldım.

Gözden ırak kalsa da yürek hep onu arar

Feleğin elinde oyuncak olduk
Mahsun halimizi soran sorana.
Çabucak boşaldık, çabucak dolduk
Düşümüzü hayra yoran yorana.

Kabuslara dönmüş gör, bak dünümüz

Annemin yaptığı muhallebide,
Naftalin kokan sandıklarda,
Tabanları yırtık bebek patiklerinde
Çocukluğumu aradım yine.

Albümlere dalıp gittiğimde

Kader takmış kafayı, birçok şey parça tirşe,
Sevginin bedeli de, harmış çok geç anladım.
Kendimce yenilmezdim! Kafa tutardım arşa,
Çaresizlik insana kormuş çok geç anladım.

Kiminin boyu uzun, kimi ensesi kalın,

Çıkıp da geleceksin, diye baktım yollara
Ne bir selamın geldi ne de göründü izin.
Aşkta gurur yok diye fırça çektim kullara
Sanki çıkmaz sokağa büründü her bir gizin.

Neden hiç demiyorsun yârim hep beni özler

Yıllar yılı bekledik ne sen geldin ne de ben
Sevgi o ki sevdiğim insana dünya sunar.
Sevmek bizim özümüz neden korkalım neden
Özlem güzeldir ama insanın canı yanar.

Can yanar alev alev dumanı olmasa da

CAN YÜREĞİM

Yaşanacak güzellikler vardı yürekler dolusu
Gözlerindeki ışık gibiydim
Öyle inanıp söylüyordun
Ben de sen gibi bakmaya çalıştım yaşama.

Karanlık çökmüşken üstüne yurdun
Cumhuriyet bizim çıkış yolumuz.
Dağıtılmış idi, askerin ordun
Cumhuriyet bizim çıkış yolumuz.

Aniden gürledi Atamın sesi

Uçan kuştan bile hile kaparım
Ne yapsam olmuyor, dardayım darda.
Ben candan sevmişim nasıl koparım
Boşlarım dolmuyor, dardayım darda.

Düşlerim ölürken ben de çaresiz

Ardına bakmadan kaçıp giderken
Dur gitme kal dedim, dinlemedin ki.
Emeğim yerlere saçıp giderken
Dur gitme kal dedim, dinlemedin ki.

Böyle değil idi senle sözümüz