Leyl ve İnsan Şiiri - Kerem Kayar

Zihninde yankılanır susturduğu her ses,
gündüzün kalabalığına sığmayan düşünceler
şimdi geceye sığınır.
Duvarda asılı gölgelerle tartışır insan
biri ona
kendisi olduğunu hatırlatır.

Bir fotoğraf düşer aklına,
gülüşü yarım kalmış bir çocuk,
bir yaz akşamı,
ve artık dönülmeyen bir evin merdivenleri.
Geçmiş, gecenin tenine kazınır
ve insan
her hatırlayışta biraz daha
eksilir.

Yalnızlık, sesini yükseltmeden
odasına çağırır insanı.
Ne bir kapı çalar,
ne bir merhaba düşer dudağa.
Sadece insan,
ve susmanın içinden geçen
binlerce yabancı cümle.

Yastığa gömülür bir özlem,
ismini söylemediği biri gelir aklına,
ve içinden geçer:
"Keşke biraz daha kalaydın..."
Ama bilir,
gece ne kadar uzarsa uzasın,
gelmeyecek olanın
ayak sesleri duyulmaz.

Bir şarkı çalar,
uzaktan gelen bir ses,
gecenin istikbaline anlam katar.
*Kimseye etmem şikâyet, ağlarım ben hâlime.
*Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbâlime.
Ve kalp;
sanki yeni kırılmış gibi
ince bir acıyla atar.
Gece suçlanmaz,
o sadece karanlıktır,
kırılmak zaten içinde başlamıştır.

Odanın tavanına yıldız çizer hayalinde,
"ya olsaydı?"larla dolu bir evren kurar insan.
Gözleri uykuyla değil,
umutla ağırlaşır.
Çünkü bazı gecelerde,
uyumak değil,
inanmak ister insan.

İçindeki teraziyi çıkarır yine.
Bu doğru muydu?
O sözü söylemeseydi?
Kendine neden böyle davranır insan?
Vicdanı gece nöbetine durmuş,
hiçbir savunma geçerli değildir.

Ve en sonunda,
her şey sustuğunda,
ayna karşısında
maskesiz, makyajsız,
çırılçıplak kalır insan.
Gece, onu ona teslim eder.
Bu odur.
Hem karanlığı,
hem ışığı.
Ve bazen,
insan en çok kendinden kaçarken bulur kendini...

*İhsan Raif Hanım
Kimseye etmem şikâyet, ağlarım ben hâlime.
Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbâlime.

Bu iki mısra İhsan Raif Hanım'a aittir.