Laçin Şiiri - Gökhan Öztosun

Konuş benimle /Laçin
Hani o bilindik duyguların
dudaklarına tel tel dökülmüş cümleleriyle
Nar bahçelerinde dolaşıp da
Yanağına leke diye süslenmiş
al al olan gülüşlerini takıp suretine
konuş benimle

Bu ne hâl-i perişandır,
bu ne hükmü mukadder
Sen bir başkasını sararken kolların da
Esirdi bakışlarının altın da ruhum
Zincirlenmiş kollarımı bir araya getirmeyi
Mağrifet bilerek;
Parmaklarımla sayardım kaç kez tekrarladığım adını
Unutmamak için işlerdim zihnime
O can alıcı bakışları…
O dildâde,o meczup aşkın sahibesi
O en bilindik sesin sahibi.

Konuş benimle /Laçin
Yüreğini mesken edinmiş göçebe kuşları
Göz pınarlarından damıtarak
Susuzluğuna çare,
Gökyüzünü göz bebeklerine sığdırıp
Nasıl da teslim ederdin kendini
O ıslak teninle bi çâre arzularına..

Her gece ayrılığın gölgesi inerken
ruhumun semâsına
bir tek senin hayâlin kalıyor
bu mahzun âlemin seherinde
Bakışlarının altında
viraneye dönen bu harâb-ı kalbi
hangi kelâm ile yeniden ihyâ edeyim?

Hatırlar mısın?
Laçin…
gözlerinle semâya nurlar serper,
kirpiklerinin gölgesinde
saklardın o mahzun bakışlarını.
o nazarın esiri,
o hüsnün meftûnu,
o aşkın mecnûnu olurdum.
Şimdi hangi sahrâda,
hangi rüzgârın peşindesin
Kim getirecek kokunu
bu viran olan gönül haneme..
eğer mukadderse
bu hicranın bir nihayeti,
Dokun yeniden virane gönlüme