Kuytu Şiiri - Can Manifesto

Sokak lambasının ışığı pencereme vuruyor.
Kapatın, kapatın bütün ışıkları; gözlerime doluyor.
Karanlığı seviyorum… sana baktığımı gizliyor.
En kör vakiti bile senden temizdir… ne bilirsin?

Duvarlar… Duvarlar… anlattığım hiçbir şeyi anlamıyorlar.
Sadece susuyorlar; suskun ve soğuklar.
Dinlemiyorlar…
Sesim çığlık gibi geri vuruyor yüzüme sanki.
Bazen… bazen kendimi bile duyamıyorum.

Yatağımda çürüyorum, beni buradan kaldırın.
Yalvarırım... Yalvarırım… bari siz biraz dinleyin, biraz anlayın.
Baharımda sönmemem lazım.
Nefesimi hissetmiyorum… inceden soluyorum.
Sesimi duyan yok mu?

Karanlık kuytudayım… çıkmaya yeltenemedim.
İpimi kestiler… sonra güldüler, ah o alçaklar!
Kıyamadım da onlara… hâlâ da kıyamam herhâlde.

Bak… okurken senin bile nefesin kesildi.
Ben... Ben yaşarken ne yapayım?
Ölmek çocuk işi mi?

Tasalanmayın… yakında susacak sitemim.
Ondan vaz geçtiğim gün…
Tabutuma sarılacaksınız.
Uzak değil artık…
Toprakla aramdaki mesafe.

Neyse… uzattım.
Sağlıcakla kalın, afiyetle…
ve nasihatle.