Kütüphane Şiiri - Veli Alptekin

Raflarda suskun binlerce hayat,
Tozlu ciltlerin arasında nefes.
Giren fakir çıkar zengin,
Cebinde değil, kafasında servet.

Gürültü yasak, hayaller serbest.
Çocuk koşmaz, ama aklı koşar dünyayı.
Yaşlı adam tek kelime etmez,
Ama kitabla bin yıllık dost olur.

Kapıdan girerken bırakırsın derdini,
Çıkarken alırsın bir umut fazladan.
Kimse sormaz kimsin, nesin diye,
Kitap sorar: “Neyi öğrenmek istersin?”

Kütüphane şehrin unuttuğu vicdan,
Bilgiyi ödünç verir, faiz istemez.
Raftaki kitap değil, bekleyen dosttur;
Açan göz, kapayan kaderi düzeltir.