Şiirin kanadında açan çiçekler

çatıda yuva sıcaklığı
birbirine sokulmuş sessizlikler
usul usul dökülen kelimeler
kuşlar el ele tutuşur bu mevsim

sen tam o boşluğa düştün
kurgu başlıyor
hava keskin hava soğuk
bahçede ayak izlerin bile yok
neredeydi senin gölgen

yürüdüm
alfabesi çiçekten bir bahçede
hepsi birbirinin aynısı
sevgi dedikleri o tek renkli motif
binlerce ayrı tonda

uzakta bir karaltı
bizi izleyen yabancı
yaklaştıkça ufalan
uzaklaştıkça sen olan

neden bu ani gidişler
gökyüzü ağırlaşıyor
korkuyorum

aklımın kapattığı kapıları
yüreğim omuzluyor
sevmek uçurum kenarı

yorgunum
fazla eski her şey
minicik bir tebessüm uğruna
bir kez daha kırılmayı kaldırmaz
bu göğüs kafesi
şiirin kanadında açan çiçekler
hepsi sende kalsın