Saçlarına ikindi rüzgârı değse,
dokunur mu efkârım yüreğine?
Hiçbir şey söylemesem,
anlatır mı kuşlar seni ne kadar sevdiğimi?
Pencereme konan bir sessizlik var.
Sanki kanadında senden düşmüş eski bir gülüş taşıyor.
Ben, o sessizliği okşayıp
sen varmış gibi yaşıyorum.
Sana söyleyemediğim ne varsa
geceler ezberledi.
Yastığım, adını benden daha çok bilir;
Bir de ıssız sokaklarda yürüyen ayak seslerim...
Her biri, sana çıkan bir yolu arar.
Bazen diyorum ki, bir kuş olsam;
omzuna yalnızca bir tüy bırakıp
hiç görünmeden dönsem.
Belki o zaman anlarsın;
insan en çok
sessizce sevdiği için yorulur.
Ve gün gelir de bir yabancı geçerse yanından,
içini sebepsiz bir hüzün kaplarsa,
durup gökyüzüne bak.
Belki bir kuş geçer usulca;
kanadında adımı değil,
sana söyleyemediğim sevgiyi taşır.
Bazı aşklar kavuşamaz;
ama ömür boyu
aynı göğün altında,
yağmur olmaya devam eder.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 5.08.2026 15:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!