Kurtuldum Şiiri - Mustafa Yaman 2

Ben beni bilmez iken
Eğri idim doğruldum
Aşk oduna yanmadan
Balçık idim yoğruldum.

Dünya malı bir perde
Gözüm kalmadı serde
Gezdim durdum her yerde
Arayarak duruldum.

Nefsin zincirin kırdım
Kalbe bir saray kurdum
Her canı dostum bildim
Dip köşeye kuruldum.

Kibir kalbime yüktü
Gurur boynumu büktü
Gözümden yaşlar döktü
Anladım ki yoruldum.

Cahildim sözüm taştı
Aklım dünyaya şaştı
Gönül menzile aştı
Hep kendimle konuştum.

Sessizlik oldu sesim
Hakikatmiş nefesim
Geçiciymiş hevesim
Ben bu yükten kurtuldum.

Topraktan geldik dile
Uğradık binbir hâle
Mükafattır her çile
Şükür Hakk'a doğruldum.