Kurtlar şehre indi,
Evler mahpus oldu
sessiz sokaklara.
Gölgeler duvarlara asıldı usulca.
Nefesler tutuldu,
ölüm korkusu sardı insanları.
Sokaklar kaldı kurtlara;
kurtlar durmadan uludu karanlığa.
Ses vermedi yığınlarca makine,
çelikten yorgun gövdeleriyle sustular.
Onlar da anladı nihayet:
Dağlar olmadan
özgürlük yalnızca bir hayal kalırdı.
Sonra cesaretler öldürüldü
bir avuç nefes uğruna.
Ve herkes, farkına varmadan,
maskeli baloya döndü dünya.
Göğe bakmayı unuttuk bu günlerde,
bir yıldız bile sormadı hâlimizi.
Kırıldı aynalar, unuttuk yüzümüzü,
maskelerden ibaret kaldı benliğimiz.
Ama hâlâ bir ses var içimizde,
bir çocuğun gülüşüne benzeyen.
Belki bir çiçek büyür taşın kalbinde,
belki kurtlar da susar bir gün,
ve insan,
kendine yeniden döner yeniden…
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 12.04.2022 19:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!