Kursağımda kaldı Şiiri - Gece Gözlü

KURSAĞIMDA KALDI

Ben seni severken
hayatın bana biraz olsun
güzel davranacağını sanmıştım.

Meğer insan, en çok
umut ettiği yerden kırılırmış.
Ben seninle
yarınlara inanmıştım,
sen ise bugünümü bile
yarım bıraktın.

Ne zaman yüzüm gülse
bir şey gelip gölge düşürdü üzerime.
Ne zaman “bu kez olacak” desem,
bir başka hayal kırıklığı
oturdu kalbimin başköşesine.

Yine mutluluğum kursağımda kaldı...
Bir çocuk gibi
avuçlarımda sakladığım umutlarımı
tek tek kaybettim senin yanında.

Ben senden büyük şeyler istemedim;
biraz sevgi,
biraz huzur,
biraz da “ben buradayım” diyen
samimi bir yürek istedim.
Sen çok uzaklara baktın,
ben ise hep sana...

Belki de en büyük hatam buydu.
Senin bana vermediğin değeri
ben sana fazlasıyla verdim.

Senin sustuğun yerde
ben kendimle konuştum.
Senin gitmeye hazırlandığın yerde
ben kalabilmek için savaştım.
Ama artık yoruldum.

insan,
her defasında yeniden kırılıp
sonra hiçbir şey olmamış gibi
sevmeye devam edemiyor.

Ben seni hâlâ seviyor olabilirim...
artık kendimi
senden daha çok sevmem gerektiğini biliyorum.
Ve bir gün
geriye dönüp baktığında
beni değil,
sana rağmen ayakta kalan
o kadını hatırlayacaksın.

Ben yine susacağım...
Kimi vedalar
sözle söylenmez.
İnsan bazen
“git” demez sevdiğine...
Sadece içindeki bütün kapıları kapatır.

ben,
seninle kurduğum son hayali de
kalbimin en sessiz yerine gömüp
Gideceğim...

Yine mutluluğum kursağımda kaldı...
Ama bu kez
kendimi yarım bırakmayacağım.
— GeceGözlü