Kurban Bayramı Şiiri - Mustafa Alp

bir sabah ezanıyla titredi şehir,
gökyüzü nur doldu, sustu her zehir.
minare gölgesi düştü avluya,
rahmet indi ince ince uykuya.

kapılar ardına kadar açıldı,
küslükler bir anda yere saçıldı.
bir gel demek bile ilaç gibiydi,
bayram dediğin biraz da iyiydi.

çocuklar ceplerine şeker doldurur,
anneler mutfakta dualar okur.
babalar sessizce uzaklara dalar,
eski bayramları gözünde saklar.

sokakta kavurma kokusu gezer,
bir yetim tebessüm edince değer.
paylaşılan lokma büyür sofrada,
bereket çoğalır aynı duada.

kurbanlıklar bekler mahzun ve sakin,
bakışlarında başka bir sır gizli.
çünkü kurban yalnız kesilen değil,
insanın içinde eksilen kibir.

bıçakta öfkenin izi bulunmaz,
merhamet olmayan yerde bayram olmaz.
bir canın hatrına nefis susarsa,
insan rabbine biraz yaklaşırsa.

komşular tek tek kapıya gelir,
bayramın mübarek olsun denilir.
bir fincan çayda bile muhabbet var,
içilen her yudum eski zamanlar.

kimi annesini anar sessizce,
kimi babasını düşünür gizlice.
bir mezar başında okunan fatiha,
karışır sabahın serin rüzgarına.

çocuk kahkahası yükselir birden,
hayat utanır bütün kederden.
bir mendil sallanır balkon demirinde,
bayram büyür insanın yüreğinde.

garibin kapısı çalınır bugün,
yoksul sofralara düşer bir düğün.
çünkü paylaşınca çoğalır nimet,
sevgiyle büyür en küçük rahmet.

ey gönül, bırak artık kırgınlığı,
bir günlük değil bu kalp yakınlığı.
bayram affetmenin en güzel hali,
insanı insana eden bir vali.

ve akşam olunca susar kalabalık,
gökte yıldızlarla konuşur yalnızlık.
bir çocuk uyurken gülümser derin,
bayram kalır işte en çok o yerin.

kurban bayramı’dır.
bir teslimiyet, bir sadakat yolu,
bir annenin duası kadar huzurlu.
bir yetimin gözünde ışık olmak,
bir sofrada kardeşçe çoğalmak.

ve insan,
bir kurban keserken aslında biraz da
kendi içindeki karanlığı bırakmak.

✍️