Bir sokak duvarının çatlağına yazılmıştı önce
Sonra kalbimin en sessiz yerine.
“Bırak imkânsız kalsın”
Ben “iyi misin?” sözünü özlerken,
Sen beni en çok ihtiyacım olan yerde bıraktın.
Şimdi o duvarın önünden geçsem
Adımı, onurumu unuttular
Bir hayvanın kılıfında seslendiler
Mutfak kaplarında, eksilen eşyalarda arandı ismim.
Hırsızlıktan, müşterisizliğe…
Masanın eksilen kaşığında
Adımı aradılar, oysa ben
Giderken bana bıraktığın o iğreti temenni,
"Mutlu ol" diyen o kuru, o korkak fısıltı;
Bir zehir gibi yerli yerinde şimdi.
Bir ezan vaktiydi, hani duaların geri dönmediği o kutsal an...
Gözlerinin içine sığınarak sormuştum.
Koca dünyaya yer buldun da ömründe,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!