Küllerinden Yeniden Doğan Kadın

Parmak uçlarımda sönmüş bir sigara,
Son dumanı ciğerimden değil, ruhumdan salıyorum.
Seni uğurlarken o griliğin içinde,
Aslında kendi esaretimden iyileşiyorum.

Bir zamanlar yandığım o yangın bitti,
Şimdi tenimde sadece soğuyan küllerin izi var.
Ama bilmezsin; toprak altına giren her şey ölmez,
Bazı vedalar, en muhteşem doğumlara gebe kalır.

Eskiden ağlamaktan kızaran pınarlar,
Şimdi şafağı bekleyen bir deniz kadar berrak.
Birine yetişmek için değil,
Kendi yolunda dans etmek için yere sağlam basan ayaklar.
Yarım kalmış cümlelerin titreyişi bitti;
Artık kendi ismini fısıldarken bile bir melodi.

Bak, rüzgar esiyor ve savuruyor o eski enkazı,
Ben o tozun içinden kanat çırpan bir ankayım.
Küllerimden doğarım, hem de her zerremle daha diri,
Çünkü ayrılık, kadının kendini bulma sanatıdır.
Artık ciğerlerime çektiğim duman değil,
Baharı müjdeleyen o taze ve hür havadır.