Küllenen Gül Şiiri - Seyrani Göl

Akşamın solgun nefesi değdi geceme,
ufkumda bir hayal gibi eridi zaman.
Durgun sular, uzak gök;
bir sükûtun ince tülü gibi indi ruhuma.

O gül, karanlığın kalbinde saklı,
rengini sessiz geceye emanet etmiş,
ne bir rüzgâr dokunur yapraklarına
ne de bir göz erişir o derinliğe.

Bilmem hangi âlemin yorgun hatırası
düştü de içime, bir kül gibi dağıldı;
her zerresi bir başka hicran fısıldar,
her susuş biraz daha unutturur zamanı.

Ay, suda kırılmış bir düş gibi şimdi,
ışığı ürkek, bakışı mahzun ve dalgın;
onun da kalbinde saklı bir gölge var sanki,
benimkine benzeyen, isimsiz ve derin.

Ben,
o gülün sönmüş nefesinde kaybolan,
ve kendi içime akşam gibi çöken bir hayalim;
ne tam varım bu gecede
ne de yokluğa razı bir sesim.

Kül, ağır ağır iner kalbimin kıyısına,
bir zamanlar yanan o derin bahçeden.
Şimdi yalnız bir iz kaldı geriye,
ne dokunabilirim,
ne de unutabilirim.
S.GÖL