Kule Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

bir kule yükseldi vaktiyle
taşı kendi ağırlığını unuttu
gölgesi serinlik sandı herkes
oysa güneşi kesmekten başka bir şey değildi

içinde bir ses vardı
ilk başta su gibiydi
sonra suya alışanlar
susuzluğu da nimet saydı

bahçıvan tohumu seçti
toprak değil
aynı çiçeği çoğalttı durdu
farklı renkler yabani ilan edildi

ayna büyüdü sonra
öyle büyüdü ki
bakan kendini değil
ona öğretileni görmeye başladı

saatler ilerledi denildi
ama akrep hep aynı yeri gösterdi
yelkovan yoruldu
zaman utanıp geri çekildi

ve bir gün
rüzgâr değil de nefes kesildiğinde
herkes anladı —
yüksek olan her şey
yüce değildir.